The Hellenic Society Prometheas

Τη γλώσσα μου έδωσαν Ελληνική

Το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου.

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου.

www.Prometheas.org Οδυσσέας Ελύτης

Newsletter

June 2009

Prometheas Events

June 12, 8:00 pm: O Γιος Του Φυλακα; Greek movie at St. George Greek Orthodox Church, Bethesda, MD (see flyer)

Other Announcements

 

IN MEMORIAM - LAMBROS PAPANTONIOU

 

 

May 28, 2009 - It is with sorrow that I inform you that Lambros Papantoniou of Washington D.C. passed away peacefully this morning.

 

He was 63, weeks shy of his birthday on July 4th, the American holiday which filled this proud immigrant son of Greece with immense honor.

 

Mr. Papantoniou, known to official Washington for decades as "Mr. Lambros," was the Washington diplomatic correspondent for the Greek daily newspaper Eleftheros Typos Radio Thessaloniki, and the U.S. weekly newspaper Greek News.

 

He was born on July 4, 1945 in Mandra Xanthi, a village in Greece's Western Thrace region. His parents were refugees to Greece from Asia Minor in 1922 in the exchange of populations between Greece and Turkey, known as the Great Catastrophe.

 

He studied law at Aristotle University in Thessaloniki, and arrived in the United States in 1973. He studied international law and political science at the University of California, Berkeley, where he obtained his Master's Degree and Juris Doctorate.

 

In 1975, after the Turkish invasion of Cyprus, he launched his professional career as a journalist, specializing in U.S. foreign policy issues in Greece, Turkey, Cyprus and the Balkans. Over the course of a prodigious career, he had thousands of articles published, and spoke at hundreds of foreign policy conference and panels in the United States, Greece, Cyprus and Australia.

 

A member of St. Sophia Greek Orthodox Cathedral in Washington, D.C., he is survived by three sisters and one brother in Greece, one brother in Boston, and his nephew Stavros Stavrakis, who resides in Philadelphia with his wife Vasiliki and their children Prometheus, Aristotle and Elektra Cynthia. 

 

May 10th, 2009

http://wk.kathimerini.gr/kathnews/images/dot_clear.gifΕφυγε ο Ευγένιος Σπαθάρης

http://www.kathimerini.gr/kathnews/images/dot_clear.gifTo τελευταίο αντίο είπε στους Έλληνες ο κορυφαίος καραγκιοζοπαίχτης, Ευγένιος Σπαθάρης.

http://sup.kathimerini.gr/kathnews/photos/10-05-09/10-05-09_278807_21.jpghttp://sup.kathimerini.gr/kathnews/images/dot_clear.gif

Έφυγε το βράδυ του Σαββάτου από τη ζωή, στα 85 του χρόνια, ο κορυφαίος καραγκιοζοπαίχτης και δάσκαλος Ευγένιος Σπαθάρης.Ο Ευγένιος Σπαθάρης του Σωτηρίου, ψυχή του Καραγκιόζη και γενικότερα του θεάτρου Σκιών γεννήθηκε στην Κηφισιά τον Ιανουάριο του 1924.

Μετά τις σπουδές του άρχισε να ασχολείται με τη ζωγραφική και ιδιαίτερα με τους ήρωες του θεάτρου σκιών, από τους πρωτοπόρους του οποίου, ήταν ο πατέρας του. Ξεκίνησε την πορεία του δίνοντας ο ίδιος παραστάσεις αρχικά στη διάρκεια της κατοχής, σε θέατρα της Αθήνας, σε Πρεσβείες, στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη κ.α. Από τότε έδωσε πληθώρα παραστάσεων τόσο στην Ελλάδα όσο και σε χώρες του εξωτερικού, συμμετέχοντας σε διεθνή φεστιβάλ και συνέδρια ειδικά για το θέατρο σκιών.

Παρουσίασε πολλά έργα με ήρωα τον Καραγκιόζη, και με ηθοποιούς, στο Κρατικό Θέατρο Β. Ελλάδος, στο Ελληνικό Χορόδραμα, στο Θέατρο Χατζώκου, (Θεσσαλονίκη), στο Θέατρο Συντεχνίας κ.α. με τις παραστάσεις

Το ταξίδι, Το καταραμένο φίδι, Ο δικτάτωρας, Ο Αλέκος με τα κυδώνια κ.α. Κυκλοφόρησε περίπου 15 έργα σε δίσκους και το 1980 άρχιζε να παίζει στη τηλεόραση.

Ο Ευγένιος Σπαθάρης ήταν μέλος του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος, του Ινστιτούτου Παγκοσμίου Θεάτρου (της ΟΥΝΕΣΚΟ ενώ έκανε περιοδείες σε πολλές χώρες. Αλλά και ως ζωγράφος έλαβε μέρος σε πολλές εκθέσεις ατομικές και ομαδικές στην Αθήνα, Ζυρίχη, Παρίσι και Νέα Υόρκη.

Τιμήθηκε με Βραβείο Ρώμης (1962), με το Α' Μετάλλιο του Πρίγκιπα του Μοντ, Α' Βραβείο Πολωνίας (1978), Α' Μετάλλιο Τοσκανίνι (Ιταλία) το 1978 κ.ά. Τέλος το 2007 τιμήθηκε ιδιαίτερα από το ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού για την μεγάλη του προσφορά στο καλλιτεχνικό αυτό είδος για το οποίο του αναγνωρίστηκε ο τίτλος του μεγάλου δασκάλου.

Το 1991 ιδρύθηκε το Σπαθάρειο Μουσείο Θεάτρου Σκιών Δήμου Αμαρουσίου, το οποίο λειτουργεί συστηματικά από το 1996, με στόχο την προβολή του θεάτρου σκιών και του καραγκιόζη. Αξιοσημείωτη είναι η συνεργασία του με το Διονύση Σαββόπουλο.

Ζωγραφικά λαϊκά έργα του παρουσιάστηκαν σε γκαλερί της Αθήνας ενώ ταξίδεψε τον καραγκιόζη στα πέρατα του κόσμου και απέσπασε πολλές διακρίσεις. Τις τελευταίες ημέρες νοσηλευόταν στο ΚΑΤ μετά από ατύχημα που του προκάλεσε πολλαπλά κατάγματα.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από skai.gr, ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Τελευταίο χειροκρότημα στον Ευγένιο Σπαθάρη

 

 

Τελευταίο χειροκρότημα στον Ευγένιο Σπαθάρη

13 Μαΐου 2009, 09:10

Αυλαία σήμερα για τον κορυφαίο καραγκιοζοπαίχτη και δάσκαλο Ευγένιο Σπαθάρη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 85 ετών το βράδυ του Σαββάτου.

Η σωρός του δασκάλου, όπως τον αποκαλούσαν οικείοι και συνάδελφοί του, θα εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα στο Σπαθάρειο Μουσείο Θεάτρου Σκιών, από τις 10:00 έως τις 15:00 το μεσημέρι.  

Η νεκρώσιμη ακολουθία θα ψαλεί στις 16:00 στη Μητρόπολη Αμαρουσίου, ενώ η κηδεία θα γίνει δημοσία δαπάνη στις 16:00, στο νεκροταφείο της περιοχής.

Ο δάσκαλος Ευγένιος

Γεννήθηκε στην Κηφισιά τον Ιανουάριο του 1924. Μετά τις σπουδές του άρχισε να ασχολείται με τη ζωγραφική και ιδιαίτερα με τους ήρωες του θεάτρου σκιών, από τους πρωτοπόρους του οποίου ήταν ο πατέρας του, Σωτήρης Σπαθάρης.

Ο Σωτήρης Σπαθάρης θεωρείται ο δημιουργός της αποθέωσης, του έμψυχου, δηλαδή, θεατρικού επιλόγου των ηρωικών συνήθως έργων, που ερμηνευόταν με κατεβασμένο τον μπερντέ από τον ίδιο τον καραγκιοζοπαίχτη και τους βοηθούς του.

Υπήρξε, ένας από τους πρώτους ιδρυτές και ένθερμους υποστηρικτές του Πανελλήνιου Σωματείου Καραγκιοζοπαικτών που σχηματίστηκε το 1924.

http://www.zougla.gr/news/data/upimages/dimitra/spatharis_karagiozis7854789.jpgΌντας γιος του Σωτήρη Σπαθάρη και σε συνάρτηση με τις  άσχημες συνθήκες της γερμανικής κατοχής  που δεν θα του επέτρεπαν να ακολουθήσει τον τομέα της αρχιτεκτονικής που αγαπούσε, ο Ευγένιος αφιερώθηκε με ιδιαίτερο ζήλο στο θέατρο σκιών.

Αγκάλιασε αυτό το καλλιτεχνικό είδος μέσα στο οποίο είχε γεννηθεί και ξεκίνησε την καριέρα του το 1942 και από το 1945 έως το 1950 έδινε παραστάσεις σε θέατρα της Αθήνας, σε Πρεσβείες, στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη κ.α.

Από εκείνη την εποχή μέχρι σήμερα έχει δώσει εκατοντάδες παραστάσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, ενώ έχει συμμετάσχει σε διεθνή φεστιβάλ και συνέδρια ειδικά για το θέατρο σκιών.

Το 1962 ο ηχογράφησε στην Κολούμπια τις σημαντικότερες παραστάσεις του Καραγκιόζη και κυκλοφόρησαν οι πρώτοι δίσκοι του. Το 1966 δημιουργείται ο Πειραματικός Σταθμός Τηλεόρασης και ξεκινά με τον Καραγκιόζη του Σπαθάρη, ο οποίος συνεχίστηκε έως το 1992.

Ο Ευγένιος Σπαθάρης, παρουσίασε πολλά έργα με ήρωα τον Καραγκιόζη τόσο ως άψυχο υλικό (φιγούρες ηρώων), όσο και σε έμψυχη (ζωντανή) παράσταση με ηθοποιούς. Σκηνοθέτησε και σκηνογράφησε με τεράστια επιτυχία τον "Μέγα Αλέξανδρο" με το Ελληνικό Χορόδραμα (1950), το ίδιο έργο "Μέγα Αλέξανδρο" σε συνεργασία με την Σοφία Βέμπο (1954), "Το ταξίδι" του Γ. Θέμελη (1965), τον "Καραγκιόζη Δικτάτορα" του Γ. Γιαννακόπουλου (1969), "Το μεγάλο μας τσίρκο" του Ι. Καμπανέλλη (1972), τον "Καραγκιόζη παρά λίγο Βεζύρη" του Σκούρτη, "τα Καραγκιοζέϊκα" του Ρώτα και πολλά άλλα έργα.

http://www.zougla.gr/news/data/upimages/dimitra/spatharis_sheet897433493924.jpgΤο 1998, σε συνεργασία με το Ίδρυμα Τσαρούχη, επαναφέρει στη σκηνή την επινόηση του πατέρα του, την "ολόσωμη αποθέωση", ανεβάζοντας το ηρωικό έργο "Αθανάσιος Διάκος". Ενώ το 1999 έγραψε και σκηνοθέτησε το έργο "Σκιών Καμώματα" που παιζόταν έως πρόσφατα σε περιοδείες σε όλη την Ελλάδα.

Ο μεγάλος Έλληνας καλλιτέχνης είχε εμφανιστεί και σε διάφορες κινηματογραφικές παραγωγές όπως, στο "Πικρό Ψωμί" του Γ. Γρηγορίου (1950), στον "Εξυπνότερο άνθρωπο του κόσμου" (1950), στην "Κιβωτό" μαζί με την Μελίνα Μερκούρη και τον Μίνω Αργυράκη (κινούμενα σχέδια 1956), στον "Μέγα Αλέξανδρο" του Γ. Ζερβουλάκου (1960), σε οκτώ ταινίες παραγωγής Ιωαννίδης Φίλμς με κλασσικές κωμωδίες του Καραγκιόζη (1962), στην "Λυσιστράτη" του Γ. Ζερβουλάκου (1974), στο "Τεριρέμ" του Α. Δοξιάδη (1992) και σε πολλά ντοκιμαντέρ με θέμα την Ελλάδα.

Η φωνή του Ευγένιου Σπαθάρη είναι ταυτισμένη πλέον τόσο πολύ με τον αγαπημένο μας Καραγκιόζη, που τον οδήγησε σε διάφορες μουσικές συνεργασίες. Οι κυριότερές ήταν τα τρία τραγούδια με τον τίτλο "Εμένα φίλε με λένε Καραγκιόζη", (στίχοι Ν. Γκάτσου - μουσική Σ. Ξαρχάκου), το τραγούδι "Για την Ελλάδα ρε γαμώτο" του Στέλιου Φωτιάδη και "Η εκδίκηση του Καραγκιόζη" του συγκροτήματος Modern Fears. Ο Ευγένιος Σπαθάρης είχε συνεργαστεί σε πολλές συναυλίες με τον Διονύση Σαββόπουλο, ενώ το 2001 συνεργάστηκε με τον Ψαραντώνη και τον Λουδοβίκο των Ανωγείων στην πρωτότυπη παρουσίαση του ποιήματος του Βιντσέντζου Κορνάρου Ερωτόκριτος.

http://www.zougla.gr/news/data/upimages/dimitra/spatharis_boat7834873498321.jpgΕκτός από την εγχώρια καλλιτεχνική του δράση, ο Σπαθάρης κατάφερε να βγάλει την τέχνη του και εκτός συνόρων.

Έχει εμφανιστεί στο "Κάρνεγκυ Χωλ" της Αμερικής, στον Καναδά, στην Κούβα. Το 1958 λαμβάνει μέρος στο Παγκόσμιο Συνέδριο και Φεστιβάλ θεάτρου Σκιών των Βρυξελλών ενώ το 1959 συμμετέχει στο Διεθνές Φεστιβάλ θεάτρου Σκιών Παρισίων.

Το 1961 συνεχίζει τις εμφανίσεις του στο Κάϊρο και στην Αλεξάνδρεια και το 1962 βραβεύεται στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ θεάτρου Σκιών και Κούκλας στη Ρώμη. Το 1971 συμμετέχει στο Φεστιβάλ Ανατολικών Χωρών της Πολωνίας, εμφανίζεται στο Λονδίνο, περιοδεύει στη Γερμανία και καταλήγει με το θέατρο του στη Δανία ενώ το 1972 παρουσιάζεται με το θίασο του στη Γενεύη και στην Πάρμα. Το 1978, στα πλαίσια του ελληνικού μήνα στη Στοκχόλμη, περιοδεύει και σ' ολόκληρη τη Σουηδία. Με την ευκαιρία της έκθεσης παιδικού βιβλίου στο Μόναχο, προσκαλείται, το 1979, για έκθεση φιγούρας και σειρά παραστάσεων.

Το 1980, οργανώνεται προς τιμήν του, στο Παρίσι, φεστιβάλ Παγκοσμίου θεάτρου Σκιών ενώ την ίδια χρονιά δημιουργεί "Σχολή θεάτρου Σκιών στη Δανία", η οποία λειτουργεί μέχρι σήμερα από τους Δανούς μαθητές του. Αργότερα περιοδεύει πάλι στην Αμερική, στα πλαίσια της έκθεσης των ευρημάτων της Βεργίνας, με το έργο "Ο Μέγας Αλέξανδρος και το Καταραμένο Φίδι".

http://www.zougla.gr/news/data/upimages/dimitra/spatharis_kid7834787895985.jpgΟ Ευγένιος Σπαθάρης, το 1981 συμμετείχε στον ελληνικό μήνα που διοργανώθηκε στο Βυρ της Νορμανδίας και παράλληλα εγκαινίασε το ελληνικό θέατρο της Μασσαλίας. Το 1982 δίνει παραστάσεις στην Ολλανδία και παρουσιάζεται στο Φεστιβάλ θεάτρου Σκιών του Ανατολικού Βερολίνου. Το 1984, φεύγει πάλι για το εξωτερικό, προσκεκλημένος από τα Πανεπιστήμια Ρώμης, Νάπολης, Μπολόνιας και κατόπιν από τους διοργανωτές φεστιβάλ στο Λονδίνο, στη Γλασκόβη και στο Εδιμβούργο. Την ίδια χρονιά, συμμετέχει στο δεκαήμερο ανταλλαγών Μόσχας-Αθήνας.

Το 1985 ταξιδεύει στα Φεστιβάλ Μεσογειακού θεάτρου της Λυών, Νυρεμβέργης και Μαριγκύ, στην Ουτρέχτη Ολλανδίας, στη Σουηδία, στις Άλπεις, στη Ραβέννα Ιταλίας και στο Ανατολικό Βερολίνο (1986), στο Δυτικό Βερολίνο και στη Ρώμη (1987), στην Καλαβρία Ιταλίας (1988) πάλι στη Δανία, στη Νίκαια, στην Τουλούζ, στις Κάννες και άλλες πόλεις (1989), σε όλα τα Φεστιβάλ της Ισπανίας (1990), άλλη μια φορά στον ελληνικό μήνα της Σουηδίας (1991), στις εκδηλώσεις του παγκοσμίου Μπάσκετ στην Ρώμη (1992), στο Φεστιβάλ Όμπερχαουζεν Γερμανίας (1993), στην Αμερική, στον Καναδά και στην Τεχεράνη (1994) και τέλος, ξανά στην Κύπρο, κατόπιν στο Φεστιβάλ Μεσογειακού θεάτρου της Στουτγκάρδης (1995) και στο Μπορντώ Γαλλίας (1996).                 

Το 1997 δίνει παραστάσεις σε εκδηλώσεις αφιερωμένες στον Μάνο Χατζηδάκι στο Παρίσι. Το 1998, στο θέατρο του Κρεμλίνου (Μόσχα). Την ίδια χρονιά ο Ευγένιος Σπαθάρης πραγματοποιεί σειρά ομιλιών για το Ελληνικό Θέατρο Σκιών και παραστάσεις στα πανεπιστήμια Καίμπριτζ, Οξφόρδης και East Anglia. Το 1999 λαμβάνει μέρος στο Φεστιβάλ που διοργανώθηκε για τη Λεμεσό ως πρωτεύουσα της Ευρώπης.

http://www.zougla.gr/news/data/upimages/dimitra/spatharis_hands783478238992.jpgΟι βασικότερες δραστηριότητες του Ευγένιου Σπαθάρη στο εξωτερικό μέσα στο 2000 ήταν η συμμετοχή του με σειρά παραστάσεων και ομιλιών στα πλαίσια των εκδηλώσεων για το Millennium στην Αγγλία, σε συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού.

Επανεμφανιζόμενος το 2002 στη Γαλλία Μασσαλία και Τουλόν, το καλοκαίρι της ίδιας χρονιά καταλήγει στην Κύπρο όπου ο Πολιτισμικός Οργανισμός Λεμεσού διοργανώνει προς τιμήν του έκθεση φιγούρας και ανεβάζει με πρωταγωνιστή τον ίδιο τον Ευγένιο Σπαθάρη το θεατρικό έργο Σπαθάρης ο Έλληνας.

Τέλος, την άνοιξη του 2004 προσκαλείται για άλλη μια φορά στην Γαλλία για να διδάξει το θέατρο Σκιών και την τεχνική του σε νέους καλλιτέχνες του εξωτερικού.

Ο Ευγένιος Σπαθάρης, εκτός από τέλειος εκφραστής της τέχνης του θεάτρου σκιών αποτελεί παράλληλα και ένα σημαντικό λαϊκό ζωγράφο. Η θεματολογία του βασίζεται σε εικόνες της καθημερινότητας, σε ήρωες της επανάστασης, και σε σκηνές εμπνευσμένες από την μυθολογία.

Έχει ασχοληθεί με την εικονογράφηση παιδικών βιβλίων αλλά και με την φιλοτέχνηση ημερολογίων, ενώ έχει οργανώσει πάνω από 50 ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές στο εξωτερικό.

Είναι μέλος του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος και του Ινστιτούτου Παγκοσμίου Θεάτρου (της ΟΥΝΕΣΚΟ).

http://www.zougla.gr/news/data/upimages/dimitra/spatharis_voulagarakis78547.jpgΈχει τιμηθεί με Βραβείο Ρώμης (1962), με το Α' Μετάλλιο του Πρίγκιπα του Μοντ, Α' Βραβείο Πολωνίας (1978), Α' Μετάλλιο Τοσκανίνι (Ιταλία) το 1978 κ.ά.

Το 1991 ιδρύθηκε το Σπαθάρειο Μουσείο Θεάτρου Σκιών Δήμου Αμαρουσίου, το οποίο λειτουργεί συστηματικά από το 1996, με στόχο την προβολή του θεάτρου σκιών και του καραγκιόζη.

Το 2007 τιμήθηκε ιδιαίτερα από το ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού για την μεγάλη του προσφορά στο καλλιτεχνικό αυτό είδος για το οποίο του αναγνωρίστηκε ο τίτλος του μεγάλου δασκάλου.

ΠΗΓΗ: Σπαθάρειο Μουσείο Θεάτρου Σκιών Δήμου Αμαρουσίου, http://www.karagiozismuseum.gr/index.htm

(Πρώτη καταχώρηση: 13 Μαϊου, 08:21)

ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣ & ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΣΠΑΘΑΡΗΣ: http://www.youtube.com/watch?v=BdxZSdop2Rc

 

Note: "Evgenios Spatharis was invited by Prometheas on December 7, 1980 to perform at the American University. The performance was a huge success. The $700 profit of that performance was donated to the Greek schools of the Washington Metropolitan Area".

 

Websites of the month

        www.greeceinprint.com: The Greek Experience: Exploring the World of Greek Culture in Books, Music, Videos and Art

         Karotseri-Vougiouklaki: http://www.youtube.com/watch?v=ModRJZN_XNQ&feature=related

        Is Hellenic (Greek) Language mother of other languages? http://www.youtube.com/watch?v=0HCPoYOoOrA&feature=email

        dcgreeks.com

 

Books of the month

         The Forster Cavafy Letters: Friends at a Slight Angle by Peter Jeffreys

         Travelling Heroes by Robin Lane Fox. Covering the 8th century B.C. and exploring questions such as the origins of Greek Gods and the spread of classical culture and civilization in the Mediterranean.

Misc Articles

Γκέτο παρανόμων η Πλατεία Θεάτρου

Μέσα σε έξι χρόνια το ιστορικό εμπορικό κέντρο έχει μετατραπεί σε κέντρο εμπορίας ναρκωτικών και πορνείας

Της Λινας Γιανναρου

Τετάρτη, 3 μ.μ., οδός Σοφοκλέους: Μια πορεία στο κέντρο έχει δημιουργήσει κυκλοφοριακό χάος. Το αυτοκίνητο είναι εγκλωβισμένο στο ύψος του ΟΚΑΝΑ. Ζέστη και σκόνη από την Αφρική - τα παράθυρα ανοιχτά, η τσάντα κρυμμένη, πατημένο το κεντρικό κλείδωμα. Τριγύρω εκατοντάδες κόσμου - το αλισβερίσι γίνεται ανοικτά, άφοβα. Μπαχάρια και ναρκωτικά. Ψιτ, κοπέλα. Ενας ψηλός -είναι από τη Σομαλία;- χαμηλώνει. Κλείσε τα παράθυρά σου ΤΩΡΑ, λέει και απομακρύνεται.

Πέμπτη, 11 μ.μ., Πλατεία Θεάτρου: Το Guru έχει κλείσει, το ξέρουμε, περνάμε μια βόλτα από εκεί για να φτάσουμε στην Ευριπίδου. Η πλατεία γεμάτη με τοξικομανείς, πολλοί κοιμούνται, άλλοι παραπαίουν, σέρνονται στο πεζοδρόμιο, κάποιοι τρυπιούνται κατεβάζοντας το παντελόνι. Προσπαθείς να μην κοιτάξεις, θα ντραπούν. Στα στενά, το αυτοκίνητο χαμηλώνει ταχύτητα για να περάσει ανάμεσα από ομάδες νεαρών μεταναστών, αλλού σταματά εντελώς ώστε ο μπροστινός να ασχοληθεί με τις κοπέλες από τη Νιγηρία στο πεζοδρόμιο. Παρκάρουμε έξω από το Soul. Τρέχουμε να χωθούμε μέσα.

Είναι φοβερό το συναίσθημα να φοβάσαι. Οχι το συναίσθημα του φόβου τού να συνειδητοποιείς ότι φοβάσαι τον διπλανό σου. Δεν θέλουμε να το ομολογήσουμε -εμείς οι απ έξω-, μιλάμε ακόμα για τα χρώματα και τα αρώματα μιας έθνικ γειτονιάς. Η αλήθεια είναι όμως ότι το κέντρο της Αθήνας, στο τμήμα του που περικλείεται από την Αθηνάς, την Πειραιώς, την Ομόνοια και την πλατεία Μοναστηρακίου, έχει εξελιχθεί ραγδαία σε μια εχθρική, επικίνδυνη περιοχή. Η Μενάνδρου, η Σοφοκλέους, η Σωκράτους, η Ευριπίδου, η Γερανίου είναι κλειστές για τους μη έχοντες εργασία. Το δήθεν Σόχο της Αθήνας έχει μεταλλαχθεί σε ένα ισχυρό γκέτο αλλοδαπών, εμπόρων ναρκωτικών, μαστροπών, έχοντας εγκαταλειφθεί από όλους. Ποιοι Ελληνες έμποροι... Ακόμα και οι Κινέζοι φεύγουν σήμερα άρον άρον από την περιοχή, ενώ οι υπόλοιποι έχουμε μάθει να την αποφεύγουμε τη μέρα. Με το αιφνιδιαστικό λουκέτο στο μπαρ Guru πριν από λίγες μέρες, η αυλαία μοιάζει να πέφτει για την Πλατεία Θεάτρου, τον πυρήνα της περιοχής, και για τις νυχτερινές ώρες...

Αυτό που σκέφτεσαι είναι ότι την επόμενη φορά θα είναι η σειρά σου, λέει στην Κ ο κ. Παύλος Πότσιος, ιδιοκτήτης του Soul, του τελευταίου πλέον προπυργίου διασκέδασης στην Ευριπίδου. Εχουμε πει ότι θα δώσουμε διορία μέχρι το φθινόπωρο να δούμε πώς θα πάει η κατάσταση. Αλλά όπως είναι σήμερα τα πράγματα, δεν βλέπω να αντέχουμε πολύ. Ο κ. Πότσιος έχει δει τους πελάτες του να αραιώνουν. Οι υπάλληλοι του μαγαζιού έχουν όλοι να διηγηθούν ένα περιστατικό βίας, κυρίως αρπαγές τσαντών. Παρέες από κοπέλες δεν θα δεις πια στο μαγαζί. Πώς να έρθουν; Πώς να περπατήσουν στον δρόμο μόνες τους; Φυσικό είναι, φοβούνται. Μέχρι και οι ταξιτζήδες αρνούνται να κατεβάσουν πελάτες στην Ευριπίδου κάτω από την Αθηνάς.

Ορόσημο το 2003

Ολοι τοποθετούν ως χρονιά - ορόσημο για την περιοχή το 2003, όταν αποφασίστηκε η εγκατάσταση του ΟΚΑΝΑ στη Σοφοκλέους. Εως τότε, η περιοχή το πρωί έσφυζε από ζωή από τους Κινέζους και τους Πακιστανούς εμπόρους, ενώ το βράδυ τα στενά ερήμωναν. Ενα μεγάλο πολυεθνικό Μοναστηράκι. Το μόνο εμπόριο που λαμβάνει χώρα εκεί σήμερα είναι των ναρκωτικών. Ολοι οι έμποροι έχουν έρθει εδώ. Ακόμα και οι Αφρικανοί έχουν μπει στον χορό της πρέζας. Ταξίδεψαν τη μισή υφήλιο για να γίνουν εδώ πρεζάκια, λέει στην Κ κάτοικος της περιοχής. Καθημερινά σχεδόν ξεσπούν οδομαχίες μεταξύ ομάδων αλλοδαπών που επιθυμούν τον έλεγχο της περιοχής μέσω της ηρωίνης.

Το άλλο εμπόριο είναι της σάρκας. Οι Νιγηριανές εγκαταστάθηκαν στις οδούς κοντά στην Αγορά την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων. Και τίποτα και κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να διαλύσει αυτήν την πιάτσα. Είναι να απορείς. Είναι καθημερινά στο ίδιο σημείο - γιατί δεν ασχολείται κανείς;.

Ο κ. Πότσιος θυμάται την εποχή που είχε πρωτοανοίξει το μαγαζί του. Πριν από 7 - 8 χρόνια, το 90% των μαγαζιών στην Ευριπίδου ήταν ελληνικά. Νιώθαμε σίγουροι, ήμασταν μια γροθιά. Αν συνέβαινε κάτι, όλοι μαζί θα μπορούσαμε να το αντιμετωπίσουμε. Σιγά σιγά αυτά τα μαγαζιά έκλεισαν, έγιναν κινέζικα. Το βράδυ μείναμε μόνοι μας. Μοιραία αυτό δημιουργεί έλλειψη ενδιαφέροντος. Ποιοι να πιέσουν να αλλάξει η κατάσταση; Γεμίσαμε εμπόρους ναρκωτικών, μετανάστες και πρόσφυγες που αφού δεν έχουν να φάνε οι άνθρωποι, μοιραία θα κάνουν τα πάντα. Η είδηση για το κλείσιμο του Guru λοιπόν δεν ήταν σοκ για τον ίδιο. Είναι όμως πολύ κακή εξέλιξη. Τόσο που κλείνουν τέτοια μαγαζιά και που σπάει η πιάτσα, όσο και γιατί μικραίνουμε σαν δύναμη. Δεν μπορούμε να αντισταθούμε μόνοι μας.

Στο πλευρό τους πάντως έχουν πια τους κατοίκους, τους ίδιους που πριν από μία δεκαετία, όταν η περιοχή άρχισε να κατακλύζεται από μπαρ, μάχονταν να τους διώξουν. Μείνετε ρε παιδιά τους λένε σήμερα. Να υπάρχει τουλάχιστον ένα φως να να βλέπουμε να μπαίνουμε στα σπίτια μας. Ο Θόδωρος Κατσανέβας, επικεφαλής του Πολιτιστικού Συλλόγου Κατοίκων Περιοχής Ομονοίας Θησέας, με δυσκολία μπορεί να κρατήσει την ψυχραιμία του. Απλά δεν πάει άλλο, λέει στην Κ, προσπαθώντας να θυμηθεί πόσες φορές έχουν διαρρήξει τα γραφεία του συλλόγου. Η Ελλάδα τηρεί καθ υπερβολήν τον κανονισμό του Δουβλίνου ΙΙ, όπου η υποχρέωση για τη διαχείριση των λαθρομεταναστών για την Ε.Ε. ανήκει στην πρώτη χώρα εισαγωγής τους. Οι δουλέμποροι εισπράττουν 3.000 - 6.000 το κεφάλι για τη διακίνηση του εμπορεύματος, οι συνεργάτες τους ιδιοκτήτες των βρωμερών πολυκατοικιών στα γκέτο της Αθήνας ενθυλακώνουν φοροδιαφεύγοντας 3 - 7 ευρώ την ημέρα ανά άτομο δηλαδή 20 - 70.000 ευρώ τον μήνα, οι έμποροι ναρκωτικών, πορνείας και παιδοφιλίας θησαυρίζουν εντάσσοντάς τους στο εγκληματικό τους κύκλωμα. Και οι ιθαγενείς που διαμαρτύρονται χαρακτηρίζονται ρατσιστές! Κάποιοι υποδύονται τους φιλάνθρωπους - προοδευτικούς, αλλά στην πραγματικότητα εισπράττουν τον οβολό τους. Φυσικά δεν αποτελεί προοδευτική αντίληψη η άποψη ότι το πρόβλημα της παγκόσμιας φτώχειας μπορεί να λυθεί μεμονωμένα με φιλανθρωπικού τύπου ενέργειες και μάλιστα από την Ψωροκώσταινα.

Η χαριστική βολή

Και η αστυνομία; Είμαστε σε καθημερινή επικοινωνία, λέει στην Κ ο ιδιοκτήτης του Soul. Κάθε μέρα κάτι συμβαίνει και τους παίρνω τηλέφωνο. Τις περισσότερες φορές το περιπολικό αργεί. Μια φορά έκανε σχεδόν 2 ώρες. Τους καταλαβαίνω. Δε στέλνεις δύο άτομα να τα βγάλουν πέρα με 50. Παρ όλα αυτά, πέρυσι είχε σημειωθεί κάποια πρόοδος. Γίνονταν κάποιες περιπολίες, ειδικά τα Σαββατοκύριακα ήταν καλύτερη η κατάσταση. Μετά ήρθε ο Δεκέμβριος... Ηταν χαριστική βολή.

Πράγματι, όπως αναφέρουν όλοι οι ενδιαφερόμενοι, η πορεία για επανάκαμψη της περιοχής αντιστράφηκε μετά τα γεγονότα του Δεκεμβρίου. Γυρίσαμε πάλι στο μηδέν, τονίζει χαρακτηριστικά στην Κ ο αρμόδιος αντιδήμαρχος Αθηναίων κ. Ανδρέας Παπαδάκης. Οπως λέει, πρόκειται αποκλειστικά για θέμα της αστυνομίας, καθώς οι αρμοδιότητες του δήμου περιορίζονται στον έλεγχο των μικροπωλητών. Από τα Χριστούγεννα, η διαθέσιμη αστυνομική δύναμη μειώθηκε, η παρουσία άρχισε να μην είναι καθημερινή. Το πρόβλημα διογκώθηκε. Οι πιέσεις μας προς τους υπουργούς Εσωτερικών και Υγείας είναι καθημερινές, συνεχίζει ο ίδιος. Δεν φτάνουν αυτές οι περιπολίες. Η περιοχή χρειάζεται 24ωρη αστυνόμευση. Και είναι απαραίτητο να φύγει ο ΟΚΑΝΑ από εκεί.... Από αύριο θα τεθεί και σε πλήρη λειτουργία το νέο τμήμα της δημοτικής αστυνομίας στην αγορά.

Οι ελπίδες τώρα επικεντρώνονται στην ομάδα Δέλτα. Το τελευταίο διάστημα βλέπω μεγαλύτερη εγρήγορση και με τους αστυνομικούς με μηχανάκια, λέει ο κ. Πότσιος. Γίνονται περιπολίες, τουλάχιστον μέχρι τις 8.30 το βράδυ. Μετά, βέβαια, η περιοχή αφήνεται και πάλι στην τύχη της.

Ενας θαμώνας θυμάται...

Το 2000 όταν άρχισα να πρωτοεπισκέπτομαι την περιοχή, εκεί γινόταν ήδη κάτι: Η αναγέννηση της παλιάς εμπορικής περιοχής της Αθήνας, θυμάται ο Δημ. Καραΐσκος, γραφίστας, θαμώνας και συνεργάτης μια εποχή του Guru Bar. Στην πλατεία Θεάτρου, το επιβλητικό κτίριο της Διπλαρείου βιοτεχνικής σχολής, ένα άνοιγμα μπροστά, σε συνδυασμό με ενα πολύ ιδιαίτερο sui-generis χώρο βραδινής διασκέδασης όπως το Guru, δημιουργούσαν μια γωνιά κρυμμένη, απόκρυφη, μυστήρια. Σαν η πόλη, από μια τυχαία συγκυρία, να είχε φτιάξει μια μυστική γωνιά κάπου μέσα της για να υποθάλψει έναν ξεχωριστό χώρο διασκέδασης.

Αυτά μεχρι το 2004... Κατά τη διάρκεια των Αγώνων, φάνηκαν τα πρώτα δείγματα της αλλαγής που ερχόταν στην περιοχή, λέει στην Κ. Οι Αφρικανές πόρνες είχαν ήδη εμφανιστεί στη γωνία, κάτω από τη Βαρβάκειο. Ταυτόχρονα, η περιοχή είχε αρχίσει να αποκτά το δυσάρεστο σύνδρομο του παρακουρασμένου κλισέ. Ο κάθε Ελληνάρας χωρίς δημιουργικότητα και φαντασία άνοιγε ακόμα ένα μπαρ με πολυελαίους και ρετρό ταπετσαρία, που πούλαγε ψευτοκέφι και χλιδή. Και μετά ηρθε ο ΟΚΑΝΑ... Χρήστες πουλάγανε τη μεθαδόνη σε άλλους χρήστες, ενώ άνθρωποι κάθε εθνικότητας και χρώματος πουλάγανε κάθε είδους ουσία στους χρήστες. Στήθηκε ένα παζάρι φαύλος κύκλος ανάμεσα σε καταδικασμένους, εθισμένους, επιτήδειους, απελπισμένους, πολλές φορές επικίνδυνους. Πώς γίνεται, δύο στενά κάτω από το δημαρχείο να έχουμε δημιουργήσει αυτό το ζοφερό, τριτοκοσμικό σκηνικό; Το Guru, το μόνο ζωντανό πράγμα σε εκείνη την πλατεία, έκλεισε πρόσφατα γιατί προφανώς οι άνθρωποί του βαρέθηκαν να αλλάζουν κλειδαριές και σπασμένα τζάμια. Και γιατί πολλοί από τους θαμώνες του δεν ήθελαν να ξαναδούν όπλο να τους απειλεί....

Source: http://www.ekathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100065_03/05/2009_313081

 

Ενας Οδυσσέας της εποχής μας

Ο αμερικανός συγγραφέας Σκοτ Χιούλερ ακολουθώντας τα ίχνη του αθάνατου ήρωα επισκέπτεται τα μέρη όπου εκτυλίσσεται η δράση του ομηρικού έπους και συγκρίνει τους τόπους της μυθοπλασίας με τους πραγματικούς

της ΜΑΙΡΗΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ | Αθήνα - Κυριακή 12 Απριλίου 2009http://www.tovima.gr/templates/default/images/print.gif

Τον Ιούνιο του 2001 ο 45χρονος δημοφιλής αμερικανός συγγραφέας Σκοτ Χιούλερ διάβασε στο ραδιόφωνο ένα αρνητικό δοκίμιο με το οποίο ανακοίνωνε ότι, ύστερα από δεκαετίες προσπαθειών, κατέληξε στο συμπέρασμα πως δεν άξιζε τον κόπο να προσπαθήσει να διαβάσει τονΟδυσσέα του Τζέιμς Τζόις. Ορκίστηκε μάλιστα να μη διαβάσει ποτέ το βιβλίο όσο ζούσε. Μέσα σε έναν μήνα όχι μόνο βγήκε ψεύτης, αφού εξαιτίας του δημιουργήθηκε νέα ομάδα ανάγνωσης του έργου και τον κάλεσε να συμμετάσχει σε διαδοχικές της συνεδρίες, αλλά του γεννήθηκε και μια εμμονή με το πρωτότυπο έπος της αρχαιότητας, δηλαδή τηνΟδύσσειατου Ομήρου, και τον μοναχικό της ήρωα Οδυσσέα.

Τον καιρό τηςΟδύσσειαςο ήρωάς της ήταν γύρω στα 45- όπως και ο Χιούλερ τώρα- και αντιμετώπιζε τα περίπλοκα διλήμματα της μέσης ηλικίας καθώς ξεκινούσε ένα επικίνδυνο ταξίδι από την Τροία στην Ιθάκη. Οι μάχες του με τέρατα και με θεές έμοιαζαν να απεικονίζουν ακριβώς τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν όλοι σε αυτή την ηλικία. Ετσι, είτε πρόκειται για το βιβλίο του Τζόις είτε για τα ποιήματα του Τένισον, για μια συμφωνία του Μαξ Μπρουχ ή για ένα τραγούδι χέβι μέταλ των
Symphony Χ, για πίνακες του Ματίς ή του Σαγκάλ, στην ουσία βρίσκουμε νέους τρόπους να διηγηθούμε τα επεισόδια αυτής της παλιάς ιστορίας που έχει πίσω της ένα παρελθόν 3.000 χρόνων. Αναρωτήθηκε λοιπόν γιατί. Θα το καταλάβαινε διαβάζοντας επιτέλους το έπος και πραγματοποιώντας το ταξίδι. Θα αναζητούσε την ηρωική περιπέτεια στα 45 του σαν άλλος Οδυσσέας, του 21ου αιώνα. Γέμισε ένα σακίδιο με ρούχα, ταξιδιωτικούς οδηγούς και την Οδύσσειασε έκδοση τσέπης, άφησε πίσω τη γυναίκα του, που ήταν έγκυος στο πρώτο τους παιδί, και σαλπάρισε για μέρη μακρινά. Υποσχέθηκε ότι θα γυρνούσε πίσω σε έξι μήνες, αλλά ποιος μπορεί να προβλέψει την εξέλιξη ενός επικίνδυνου ταξιδιού;

Η περιπέτεια που αφηγείται στο βιβλίο του είναι πιο περίπλοκη από αυτή του ομηρικού έπους: από τη μια χάνεται μέσα στις οδηγίες των ακαδημαϊκών όσον αφορά το πού βρίσκεται το κάθε μέρος τηςΟδύσσειαςστην πραγματικότητα, οπότε μας προσφέρει ένα απολαυστικό πανόραμα διαφωνιών προτού εξηγήσει τη δική του απόφαση για το πού θα επιλέξει να πάει. Από την άλλη προσγειώνεται κάθε φορά σε μια πολύ διαφορετική πραγματικότητα, της σημερινής Τουρκίας, της Ελλάδας, της Μάλτας, της Σικελίας ή της Σαρδηνίας, και αδυνατεί να αναγνωρίσει τις περιγραφές του Ομήρου σε αυτά που βλέπει. Τέλος αφηγείται τις δικές του εμπειρίες με τους σημερινούς απογόνους των αρχαίων και, παρ΄ ότι κανείς δεν απείλησε να τον φάει ζωντανό, τον τρόπο που όλα γύρω του τού θυμίζουν τα παθήματα του Οδυσσέα. Αλλά, επί του προκειμένου, εκείνο που μας ξαφνιάζει πιο πολύ είναι τα τελείως διαφορετικά συμπεράσματα που προκύπτουν από το κάθε επεισόδιο, κάποτε μάλιστα εντελώς αντίθετα από εκείνα στα οποία καταλήγουν οι φιλόλογοι συνήθως. Οχι τόσο γιατί έκανε το ταξίδι πράξη όσο γιατί προσεγγίζει με πολύ πιο άμεσο τρόπο το αρχαίο κείμενο. Και το διαβάζει σαν να εκδόθηκε για πρώτη φορά.

Κατεργάρης ή βλάκας;
Στην περίπτωση, λόγου χάρη, της επίσκεψης στη σπηλιά του Κύκλωπα, ο Χιούλερ προσπαθεί να φανταστεί τις κινήσεις του Οδυσσέα. Και παρατηρεί όσον αφορά το μήνυμα που περιέχει η επινόηση του ονόματος Κανένας, η τύφλωση του Πολύφημου και στη συνέχεια η έξοδος με τέχνασμα των τελευταίων επιζησάντων από τη σπηλιά:

Ολοι μας έχουμε υπάρξει αιχμάλωτοι κολοσσιαίων ανθρωποβόρων επιχειρήσεων,νταήδων ή κυβερνήσεων, αλλά αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι έχουμε πια λίγη πείρα,κι ότι με μαστοριά μπορεί να την εκμεταλλευτούμε. Η αλήθεια είναι ότι ο μεγαλόσωμος τύπος είναι εμπόδιο, και, λογικά, δεν μπορείς να περιμένεις ότι θα τον ξεπεράσεις χωρίς υψηλό τίμημα.Απλά πράγματα. Ενήργησε όμως σωστά ο ήρωας; Για άλλη μια φορά ο Οδυσσέας αποδείχθηκε κακό αφεντικό, κατά τον Χιούλερ: Μετά από τρεις περιπέτειες,το πλέον θαυμαστό κατόρθωμα του Οδυσσέα ήταν ο γλιτωμός μερικών αντρών από τα δεινά στα οποία ο ίδιος τους έσπρωξε.Ο Οδυσσέας,η διάνοια της Τροίας,ακόμα δεν έχει μάθει ότι δεν πρέπει να οδηγεί τους στρατιώτες του σε μια μονόθυρη αίθουσα και να περιμένει να δει αν θα φαγωθεί κανείς.Οταν τελικά κάποιοι φαγώνονται,επινοεί μια εκπληκτική έξοδο.Είναι σαν τον μάγκα της παρέας που καταφέρνει να προκαλέσει τη σύλληψη όλων των άλλων που είναι στο αυτοκίνητο. Αγνοεί κάτι που οι περισσότεροι μάθαμε όταν ήμασταν σχολιαρόπαιδα:με τους νταήδες, το μυστικό είναι να μην τραβάς την προσοχή τους.Αυτή είναι η πολυπλοκότητα του φαινομενικά απλού επεισοδίου.Είναι ο Οδυσσέας ο κατεργάρης που βγάζει τους άντρες του από το μπλέξιμο; Ή μήπως είναι ο πεισματάρης βλάκας που τους έμπλεξε; [...] Εγκατέλειψε την ταυτότητά του όσο χρειάστηκε για να σωθεί,και αμέσως μετάεπιβεβαίωσε τον εγωισμό του, καταδικάζοντας τον εαυτό του και τους άλλους σε άλλα εννέα χρόνια περιπλάνησης.Δηλαδή,με γυναίκα και παιδί στο σπίτι,μετά δέκα χρόνια πολέμου ο Οδυσσέας φέρεται ακόμα σαν μαγκάκι....

Το επεισόδιο με την Καλυψώ, το οποίο είναι πρώτο στην αφήγηση τηςΟδύσσειαςκαι προτελευταίος σταθμός του Οδυσσέα, δίδαξε και στον Χιούλερ, την τελευταία ημέρα που πέρασε στη Μάλτα,την ύψιστη αλήθεια της μέσης ηλικίας:η εκπλήρωση των πόθων σπάνια φέρνει ικανοποίηση.Για μας τους θνητούς, το σπίτι είναι πάντα σπίτι,και μια ζωή είναι αρκετή. Με την Καλυψώ ο Οδυσσέας θα μπορούσε να ζήσει μέσα στην πολυτέλεια. Αυτή προσπαθεί να τον πείσει να μη φύγει:

Κι όμως δεν θα ΄λεγα πως είμαι κατώτερή της, μήτε στην όψη μήτε και στο ανάστημαλέει για την Πηνελόπη. Και ο Χιούλερ καταλήγει για τον ήρωα:

Ο Οδυσσέας δεν εκφράζει άποψη, χρησιμοποιώντας ίσως για πρώτη φορά στην καταγεγραμμένη Ιστορία τη δικαιολογία δεν φταις εσύ, εγώ έχω το πρόβλημα, την οποία έκτοτε επαναλαμβάνουν όλοι οι άντρες.Ξέρει ότι η Καλυψώ είναι πιο όμορφη και μπορεί να του προσφέρει περισσότερα. Ξέρει ότι η Πηνελόπη έχει σίγουρα γεράσει, αλλά το επιθυμώ,απ΄ το πρωί ως το βράδυ,σπίτι μου να γυρίσω,να δω κι εγώ τη μέρα της επιστροφής . Ηταν λοιπόν καιρός να γυρίσει και ο Χιούλερ στο σπίτι του και να μας προσφέρει τα πορίσματα της έρευνάς του.

Το νόημα της ζωής
Το ερώτημα πόσο βάσιμο είναι να εξετάζουμε τέτοια έργα του μακρινού παρελθόντος με τους δικούς μας τρόπους πρόσληψης και τη δική μας γλώσσα και κρίση, που βρίσκονται τόσο μακριά από τις ιστορικές συνθήκες και τον πνευματικό και κοινωνικό περίγυρο του συγγραφέα και του ακροατηρίου του, δεν φαίνεται να απασχολεί τον Χιούλερ. Αλλωστε αποκαλούμε κλασικά τα έργα εκείνα των οποίων οι προεκτάσεις διεισδύουν πολύ πέρα από την αρχική στιγμή της δημιουργίας τους και τον ορίζοντα προσδοκιών του αρχικού τους ακροατηρίου. Για τη συνάντηση. λ.χ., του Οδυσσέα με τον Αλκίνοο στη χώρα των Φαιάκων, ο Χιούλερ σχολιάζει:

Η ερώτηση (σ.σ.: του Αλκίνοου) στον Οδυσσέα αν έχασε κάποιον συγγενή στην Τροία,είναι βέβαια μεγάλη ειρωνεία. Σαν να ρωτάει τον Σαίξπηρ αν έχει γράψει καμιά ευχετήρια κάρτα ή ένα στιχούργημα.Πολύ πιο σημαντικό είναι ασφαλώς να του φανερώσει το όνομά του.Ο Οδυσσέας στη μέση της δεύτερης μέρας που είναι με τους Φαίακες, δεν το έχει αναφέρει,και αυτό είναι το πρώτο παράδειγμα της κλασικής κινηματογραφικής σκηνής:Συγγνώμη, πώς είπαμε ότι σε λένε;. Σύντομη σιωπή και μετά:

Δεν είπαμε. Τι νόημα όμως είχε αυτή η σκηνή τότε; Για τον αμερικανό συγγραφέα η συνάντηση με το τρομερό ξεδίπλωμα ενός ομηρικού κόσμου που είναιάλλος, ξένος στον καθημερινό ορθολογισμό και στην άνεσή μας, μας προσφέρει την ανταμοιβή ότι συμμετέχουμε στη διαρκή επιθυμία αναζήτησης του νοήματος της ζωής. Για τον Ελληνα, αλλά και για κάθε σύγχρονο άνθρωπο που γαλουχήθηκε με γενναίες δόσεις αρχαιογνωσίας στο σχολείο, μια τέτοια φρέσκια ματιά είναι και πρωτότυπη και απελευθερωτική.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=56&artid=263592&dt=12/04/2009

 

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟ ΠΕΡΟΥ

Ένα ταξίδι στη Λιμα

Η τελευταία φορά που επισκέφτηκα το Περού ήταν πριν πέντε χρόνια. Τα πράγματα, τότε, ήταν όπως τα γνώριζα από προηγούμενες επισκέψεις μου που ξεκίνησαν στην αρχή της δεκαετίας του 80: φτώχεια, δυστυχία, σκουπίδια, διακονιάρηδες, τρομοκρατία, ληστείες, ψωριασμένα και πεινασμένα αδέσποτα κατοικίδια και, προπαντός, μιζέρια. Παντού μιζέρια.

Δεν ξέρω τι μεσολάβησε αλλά τώρα βρέθηκα προ εκπλήξεως: αυτές οι καταστάσεις έχουν σχεδόν εκλείψει. Τουλάχιστο στην Πρωτεύουσα Λίμα. Συνήθως, όμως, η πρωτεύουσα είναι και ο καθρέφτης της κάθε χώρας σε μικρογραφία, όχι μόνο η βιτρίνα.

Η Λίμα, Πρωτεύουσα των απογόνων των Ίνκας, αλλά και Ευρωπαίων, Ασιατών, Αφρικανών και μιγάδων, στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα εθεωρείτο η πόλη των κήπων και των λουλουδιών. Μετά έπεσε σε παρακμή και τα λουλούδια ξεράθηκαν, οι δρόμοι βρόμισαν, κλπ. Η πόλη τώρα μοιάζει σα να ξαναβρήκε τον παλιό εαυτό της.

Τα πάρκα της Λίμα, που μετριώνται σε δεκάδες (ή εκατοντάδες ανάμεσα σε μικρά και μεγάλα;) έχουν καθαριστεί από τα σκουπίδια και τα αδέσποτα σκυλιά και βλέπεις παντού λουλούδια, εποχιακά, και ανθρώπους που τα περιποιούνται.

Οι φαρδιές μεγάλες λεωφόροι της πόλης, έχουν στο κέντρο τους μια αλέα δέντρων. Τώρα έχει σπαρτεί και γρασίδι, και γύρω από τους κορμούς των δέντρων έχουν φυτευτεί κι εκεί λούλούδια. Το ίδιο συμβαίνει και με τον περίφημο Χάνδακα (Θανχόν τον λένε εκείνοι), τον οποίο άνοιξε στο παρελθόν ένας από τους δημάρχους της Λίμα, με τους κατοίκους να διαιρωτώνται τι κάνει, κι επειδή ούτε κι εκείνος είχε ξεκαθαρισμένη ιδέα, τελικά τον μετέτρεψαν σε λεωφόρο που ενώνει την παλιά με τη νέα πόλη. Στις δύο πλαϊνές κατωφέρειές του, το αραιό και μισόξερο γρασίδι που ήξερα έχει κι εκεί βρει τη φρεσκάδα και την πυκνότητά του, γιατί υπάρχουν μόνιμα εργάτες που το φροντίζουν.

Στη Λατινική Αμερική οι εποχές λειτουργούν αντίστροφα, δηλαδή στα μέσα Απριλίου που ήμουν εκεί, ήταν προχωρημένο φθινόπωρο, και τα λουλούδια στους δρόμους και στα πάρκα είναι τα φθινοπωρινά, την Άνοιξη θα φυτέψουν άλλα, μου είπαν.

Οι δήμοι στη Λίμα είναι δομημένοι όπως και στην Αθήνα: υπάρχει ο κεντρικός δήμος της πόλης και στα προάστια λειτουργούν δεκάδες άλλοι. Απ ό,τι μου είπαν οι φίλοι μου, υπάρχει μια άμιλλα μεταξύ τους, στην οποία μετέχουν και οι δημότες, ασφαλώς, ως προς το ποιος θα είναι ο καθαρότερος!

Πριν πέντε χρόνια, τα περίφημα δουργουτοχώρια στις παρυφές της πόλης ήταν τεράστιες περιοχές γκρίζων ζωνών, όπου οι άνθρωποι που έφταναν απελπισμένοι από τις Άνδεις για να βρουν δουλειά στην Πρωτεύουσα, στεγάζονταν μέσα σε πρόχειρα καταλήμματα τα οποία έφτιαχναν από παντοειδή υλικά. Σ αυτά δεν υπήρχε ούτε ηλεκτρικό ούτε νερό. Γι αυτό τη νύχτα, από μακριά, έμοιαζαν με περιοχές φαντασμάτων, επειδή φωτίζονταν με λάμπες πετρελαίου και από από την απόσταση θύμιζαν κωλοφωτιές ένός άλλου κόσμου. Το νερό το μοίραζαν (το πουλούσαν) από βιτιοφόρα οχήματα. Όλες αυτές οι περιοχές έχουν αποκτήσει τώρα ηλεκτρικό και νερό! Δηλαδή οι άνθρωποι αυτοί του περιθωρίου μετέχουν σε μερικά από τα κύρια αγαθά του πολιτισμού. Και, πρωτίστως, έχουν δουλειά. Οι πρόχειροι καταυλισμοί τους αποτελούν μέρος της πόλης.

Φυσικά όλο και δημιουργούνται και κάποια νέα δουργουτοχώρια, αλλά σε πολύ μικρότερη έκταση. Ας μην ξεχνάμε πως η Λίμα είναι μια πόλη του τρώει το Περού: από τα τριάντα εκατομμύρια κατοίκους της χώρας, κοντά το ένα τρίτο ζει εκεί. Κατά τα άλλα, όπως λέει και ο στίχος του διάσημου ποιητή τους, Καίσαρα Βαλλιέχο: Υπολείπονται ακόμα πολλά να γίνουν.

Νοικοκοιρεύτηκαν

 

Πού οφείλεται αυτή τεράστια αλλαγή; Ασφαλώς, πρώτα απ όλα, στη βελτίωση της οικονομίας.

Άλλά και σε κάτι άλλο: αυτό που κάποιες φορές λειτούργησε στο παρελθόν και στην Ελλάδα: το φιλότιμο. Δηλαδή, στο ότι η κοινωνική μονάδα, το άτομο, λειτουργεί ενσυνείδητα σαν μέρος του συνόλου, στην ευημερία του οποίου στηρίζει και τη δική του ευημερία. Αυτό συμβαίνει όταν του γίνει συνείδηση ότι μόνο προσφέροντας υπηρεσίες στους άλλους βοηθιέται κι εκείνο. Το αντίθετο είναι ο καθένας για πάρτη του κι ό,τι αρπάξει.

Έτσι, στη Λίμα, βλέπεις άτομα να τρώνε τη μπανάνα στο παγκάκι του πάρκου, και να σηκώνονται να περπατήσουν για να ρίξουν τη φλούδα στο σκουπιδοντενεκέ, που δεν είναι ξέχειλος, όπως στην Ομόνοια ή στην Αγίου Κωνσταντίνου, Πλατεία Βάθης, κλπ. (για να κάνουμε και συγκρίσεις με τα δικά μας). Το ίδιο και μ ένα χαρτί. Βλέπεις ανθρώπους που το κρατάνε για να το ρίξουν στο σκουπιδοντενεκέ.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση, μου λένε, δεν έχει επηρεάσει τη χώρα, ούτε και θα την επηρεάσει στο άμεσο μέλλον. Βάσει των δικών τους εκτιμήσεων, παρά την παγκόσμια δυσπραγία, η δική τους οικονομία θα συνεχίσει να βελτιώνεται. Νοικοκυρεύτηκαν!

Εκτός από πετρέλαιο, που παράγουν αρκετό για να είναι αυτάρκεις, έχουν πολλούς άλλους φυσικούς πόρους για τους οποίους ενδιαφέρονται οι ξένοι επενδυτές. Αλλά και οι ντόπιοι. Για παράδειγμα, τα άγρια φρούτα από την κοιλάδα του Αμαζονίου, στο παρελθόν όσα δεν έτρωγαν τα ζώα δε συλλέγονταν, έμεναν και σάπιζαν. Τώρα έχουν ανοίξει δρόμους ίσαμε μέσα στη ζούγκλα και τα μαζεύουν. Τα χρησιμοποιούν για διάφορες μαρμελάδες εξωτικών γεύσεων, κομπόστες, αλλά διατίθενται και φρέσκα.

Το ξενοδοχείο όπου έμεινα με τη γυναίκα μου ήταν σχεδόν γεμάτο. Ρώτησα για το είδος της πελατείας και η απάντηση ήταν πως οι τουρίστες ένοικοι ήταν οι λιγότεροι. Η πλειοψηφία απετελείτο από εμπόρους, μεταπράτες, πλασιέ, όχι μόνο από το Περού, αλλά και άλλες χώρες της Λατινικής και Βόρειας Αμερικής και της Ευρώπης, οι οποίοι πηγαίνουν στο Περού για να αγοράσουν ή να πουλήσουν προϊόντα. Οι δε τουρίστες δεν είναι μόνο ξένοι αλλά και Περουβιανοί, από την επαρχία, που επισκέπτονατι την Πρωτεύουσά τους. Ένας από τους λόγους είναι τα διάφορα φεστιβάλ και η περίφημη κουζίνα του Περού, από τις πιο πλούσιες του κόσμου μετά την κινεζική, λόγω του ότι ανάλογα με το πού ζούνε (στις Άνδεις, στην κοιλάδα του Αμαζονίου, στην ακτή) σιτίζονται με τα προϊόντα της περιοχής, και αυτά είναι διαφορετικά. Στην ακτή, για παράδειγμα, τα πρωτεία έχει το ψάρι. Ομολογουμένως πολύ νόστιμο. Έφαγα γλώσσα που σε πάχος έμοιαζε με μπακαλάο! Το ψάρεμα είναι μία από τις σημαντικές βιομηχανίες της χώρας. Στις άνδεις είναι το κρέας.

Τα εστιατόρια παρατήρησα ότι ήταν γεμάτα, από το κουτούκι της γειτονιάς ίσαμε το εστιατόριο πολυτελείας. Φυσικά για τους ξένους χρειάζεται προσοχή ως προς το πού και τι τρώνε λόγω του νερού, που και οι ίδιοι το βράζουν πριν το χρησιμοποιήσουν επειδή έχει βακτηρίδια. Γιατί συμβαίνει αυτό; λόγω του ότι οι σωληνώσεις είναι παλιές, υποθέτω. Κι άντε να γκρεμίσεις την πόλη για να βάλεις καινούριες ... Στο παρελθόν είχαν και μεγάλους σεισμούς. Το πιθανότερο είναι πως υπάρχουν διαρροές. Γι αυτό όσον καιρό μείναμε εκεί με τη γυναίκα μου, δεν δοκιμάσαμε σαλάτα και πίναμε νερό μόνο εμφιαλωμένο! Προσοχή!

 

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟ ΠΕΡΟΥ

Λίμα

ΙΙ

ΤΟ ΝΕΡΟ

 

Μια πόλη δέκα εκατομμυρίων κατοίκων με τις αλέες των δέντρων, κήπους, πάρκα, λουλούδια, χτισμένη στην έρημη ακτή του Ειρηνικού (όλη η περουβιανή ακτή είναι έρημος), χρειάζεται πολύ νερό.

Ο Φρανθίσκο Πιθάρρο θεμελίωσε τη Λίμα σ εκείνο το σημείο για δύο, κυρίως, λόγους: το ποτάμι Ρίμακ για να υδρεύεται, που ο αναγραμματισμός τού ινδιάνικου ονόματός του έδωσε το όνομα στην πόλη, και τον Ωκεανό, που τον κρατούσε σε επαφή με την Ισπανία.

Οχύρωσε την πόλη με τείχη, τα οποία καταστράφηκαν τον ίδιο χρόνο που χτίστηκαν και πρόσφατα ανακάλυψαν τα θεμέλειά τους, μαζί με κάποιες κατοικίες της εποχής αυτά, κατάλληλα φωτισμένα, επισκέφτεται μία από τις εκδρομές αξιοθεάτων της πόλης.

Ο Ρίμακ, η κυριότερη πηγή ύδρευσης της πόλης, στις παρυφές της μοιάζει περισσότερο με ρυάκι παρά με ποτάμι, γιατί το νερό του συγκεντρώνεται ψηλότερα, στις Άνδεις, μαζί με το νερό του ποταμού Τσιλλιόν για να υδρεύσουν την απέραντη πόλη. Το νερό όμως όλο και λιγοστεύει λόγω ελάττωσης των βροχών στις πηγές. Απ ό,τι μου είπαν και διάβασα, το πρόβλημα δεν είναι καθόλου αμελητέο. Ο Ρίμακ είναι η φλέβα ζωής της πόλης και το νερό το έχει ελαττωθεί πολύ.

 

Το πρώτο νεκροταφείο της Λίμα

 

Όσο κι αν ακούγεται απίθανο, το πρώτο επίσημο νεκροταφείο της πόλης του Φρανθίσκο Πιθάρρο, βρίσκεται κάτω από το δάπεδο του ναού και μοναστηριού του Αγίου Φραγκίσκου, ένα από τα αξιοθέατα της Λίμα, τόσο ο ναός όσο και οι κατακόμβες του.

Αυτό καλύπτει δύο υπόγεια επίπεδα τα οποία ήταν θαμμένα και ήρθαν στο φως μαζί με τα οστά περίπου 25.000 (εικοσιπέντε χιλιάδων!) ανθρώπων. Υποθέτουν δε ότι υπάρχει και τρίτο, πιο κάτω, που όμως δεν μπορούν να διακινδυνεύσουν την εκσκαφή του επειδή φοβούνται ότι μπορεί να χάσει την στατικότητά του το οικοδόμημα και να γκρεμιστεί.

Γιατί δέχτηκαν (οι συγγενείς τους) αυτό το είδος ταφής για όλες αυτές τις χιλιάδες ανθρώπους, όταν όλοι προσπαθούν να επιζήσουν ακόμα και με μια ταφόπλακα με τ όνομά τους; Γιατί ήταν αγράμματοι, ιθαγενείς πρωτοχριστιανοί, και τέτοιου είδους υστεροροφημίες τους ήταν άγνωστες, ερμηνεύει η ξεναγός. Ο Πιθάρρο, για παράδειγμα, είναι θαμμένος μέσα στον καθεδρικό ναό της πόλης και σε θέση περίοπττη!

Η διαδικασία ταφής των 25.000 ήταν η εξής: μετά την νεκρώσιμη λειτουργία, το πτώμα μεταφερόταν σε μια καταπακτή στο κέντρο της εκκλησίας που υπάρχει ακόμα. Εκεί τελείωνε και η επαφή των δικών του με το νεκρό. Τον παραλάβαιναν οι Φραγκισκανοί μοναχοί που περίμεναν κάτω, κι έριχναν το πτώμα σ ένα βαθύ ορθογώνιο λάκκο χωρίς φέρετρο. Από πάνω έριχναν ασβέστη. Αυτό βοηθούσε τόσο στην αποσύνθεση όσο και στην αποφυγή λοιμού. Από πάνω από αυτόν το νεκρό έπεφτε άλλος, κ.ο.κ. ίσαμε που γέμιζε ο λάκκος. Μετά άνοιγαν άλλο. Έτσι χώρεσαν 25.000 άτομα σ έναν τόσο περιορισμένο χώρο.

Επειδή κατά την εκσκαφή οι σκελετοί διαλύονταν, χώρισαν τα οστά σε κατηγορίες: κρανία, μετατάρσια, παΐδια, κλπ. και τ άφησαν στους λάκκους ακάλυπτα. Κοιτάζοντας αυτό το μακάβριο θέαμα, σκέφτεται κανείς ότι δημοκρατικότερη εξίσωση δε θα μπορούσε να γίνει! Τα δύο επίπεδα με τις κατακόμβες αποτελούν ένα από τα αξιοθέατα για τους τουρίστες, ντόπιους και ξένους.

Ακόμα ένα μυστήριο του ναού των Φραγκισκανών μοναχών, κι αυτό στα σκοτεδερά υπόγεια των σκελετών, ασφαλώς, είναι τα θεμέλια του ναού, τα οπία βλέπεις κατά την επίσκεψη στις κατακόμβες. Αυτά αποτελούνται από άκομψες τετράγωνες κολώνες όπου το υλικό τους (ασφαλώς δεν είναι το τσιμέντο) κρατιέται στέρεα στη θέση του από ένα κονίαμα άμμου και ασβέστη, τα οποία λάσπωναν με το ασπράδι αυγών θαλασσινών πουλιών, που αφθονούν στις ακτές του Περού. Είναι τα περίφημα νιτρονήσια.

Το κομψό αυτό οικοδόμημα ξεκίνησε να χτίζεται στα μέσα του 16ου αιώνα, αλλά πήρε την τωρινή του μορφή στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα.

Στην τραπεζαρία των Φραγκισκανών μοναχών βρίσκονται δέκα πίνακες του διάσημου Ισπανού ζωγράφου Φρανθίσκο Θουρμπαράν (1598 - 1664). Επίσης υπάρχει μια σειρά πινάκων από το εργαστήρι του Ρούμπενς (που δεν τους έχει υπογράψει εκείνος).

Άλλες τουριστικές ατραξιόν της Λίμα είναι τα μουσεία της πόλης, με εκείνα του Χρυσού και της περουβιανής Κεραμεικής στην πρώτη γραμμή τα διάφορα φεστιβάλ και γιορτές, όπως του Κρεολού τραγουδιού, της Θεμελίωσης της Λίμα, του Εθνικού διαγωνισμού Ιππασίας, κλπ. Υπάρχει ακόμα και μουσείο της Ιερής Εξέτασης (!), η οποία έφτασε κι αυτή στο Περού για να βάλει στο σωστό δρόμο επιβεβλημένης σωτηρίας τους άρτι μεταλλαγμένους σε χριστιανούς, δια της βίας, Ινδιάνους.

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟ ΠΕΡΟΥ

Λίμα

ΙΙΙ

 

Η τουριστική αξιοποίηση

 

Από την πλατεία του Μιραφλόρες, στη νέα πόλη, ξεκινάνε οργανωμένες εκδρομές για το εμπορικό κέντρο της Λίμα, το οποίο βρίσκεται στην παλιά πόλη, αλλά πηγαίνου και σε άλλα μέρη. Αυτό είναι κάτι καινούριο, πριν πέντε χρόνια δεν θυμάμαι να υπήρχαν αυτές οι εκδρομές. Η μία, βραδινή, πηγαίνει στο Πάρκο ντε λα Ρεσέρβα. Ένα παλιό και εγκαταλειμμένο ίσαμε πρόσφατα πάρκο, το οποίο ανακαίνισαν και μετέτρεψαν σε χώρο ψυχαγωγίας μικρών και μεγάλων.

Εγκατέστησαν εκεί ένα σύστημα δεκατεσσάρων συντριβανιών με ειδικό φωτισμό και το επισκέπτονται χιλιάδες άτομα ημερησίως. Το εισητήριο εισόδου είναι περίπου ένα ευρώ. Ένας από τους πήδακες εκτινάσσει το νερό κάπου τριάντα μέτρα ψηλά, ενώ με τους άλλους γίνονται διάφοροι συνδιασμοί χρωμάτων και σχημάτων. Έτσι, ένα εγκατελειμμένο πάρκο μετατράπηκε σε έναν δημοφιλή πολυσύχναστο χώρο αναψυχής. Ασφαλώς λειτουργεί και την ημέρα. Μου είπαν ότι η ανακαίνιση στοίχισε δεκατρία εκατομμύρια δολλάρια, θεωρώντας το ποσό μεγάλο. Η άλλη εκδρομή γίνεται την ημέρα και πηγαίνει κι εκείνη στην παλιά πόλη. Αυτή συμπεριλαμβάνει και μια επίσκεψη στα νεοεκσκαφέντα τείχη της πόλης.

Αυτή η πολιτιστική και οικονομική αναγέννηση της Πρωτέυουσας του Περού, δεν θα είχε πραγματωθεί, ασφαλώς, αν δεν υπήρχε πολιτική σταθερότητα, βασικός παράγοντας προόδου για μία χώρα. Το αναφέρω γιατί βρισκόμουν εκεί στη διάρκεια της δίκης του πρώην Προέδρου της χώρας, του Φουτζιμόρι. Ενός ανθρώπου που αν δεν διέπραττε την ύβρη να θεωρήσει τον εαυτό του πάνω από τους υπάρχοντες νόμους, και να περάσει στην αφάνεια της ιδιώτευσης ήσυχα, δεν ακοκλείεται να έμενε στην ιστορία σαν ένας πρόεδρος που συνέβαλε προετοιμάζοντας την τωρινή βελτίωση. Δυστυχώς, όμως, η κυβέρνησή του σκότωσε αθώους ανθρώπους. Προσπάθησε να χειραγωγήσει τον τύπο και τέτοια.

Ο άψογος τρόπος διεξαγωγής της δίκης και καταδίκης του Φουτζιμόρι (Φουχιμόρι στα ισπανικά), επηρέασε ευνοϊκά το γόητρο της χώρας στο εξωτερικό.

Ο καθαρισμός της παλιάς πόλης

 

 

Η παλιά πόλη είναι το μέρος όπου ο Φρανθίσκο Πιθάρρο έκτισε τα κτίρια της διοίκησης αμέσως μετά την κατάκτηση, τον 16ο αιώνα. Όλη η Λίμα είναι ενωμένη, όπως η Αθήνα με τον Πειραιά, αλλά έμεινε το προσδιοριστικό παλιά γιατί εκεί θεμελιώθηκε. Εκεί χτίστηκε στην αρχή το Διοικητήριο, ο Στρατώνας, η Αρχιεπισκοπική έδρα, κλπ., και γύρω από αυτά άρχισε να χτίζεται και να μεγαλώνει και η πόλη, που σήμερα έχει πάρει τερατώδεις διαστάσεις.Εκεί είναι και τώρα το Προεδρικό Μέγαρο, το Υπουργείο Δικαιοσύνης, η Αρχιεπισκοπή, το Μουσείο Καλών Τεχνών, κλπ.

Τα παλιά σπίτια αυτής της περιοχής ήταν, μαζί με τα δημόσια κτίρια, ατημέλητα και μαύρα στο παρελθόν. Τώρα, ένα μεγάλο μέρος τους έχει ανακαινιστεί. Τα περισσότερα είναι μονοκατοικίες που έχουν αναπαλαιωθεί στην αρχική τους μορφή. Αυτή αντιπροσωπεύει κυρίως τις αποχρώσεις του κίτρινου, αλλά υπάρχουν και κεραμιδί ή άλλα χρώματα. Τα δε δημόσια κτίρια, καθαρισμένα, έχουν ξαναβρεί κι εκείνα την παλιά αίγλη τους.

Ο καλλίτερος τρόπος να περιηγηθεί κανείς αυτό το μέρος της Λίμα είναι περπατώντας, ή και με την ημερήσια εκδρομή που ξεκινάει από την Πλατεία Μιραφλόρες, αν μένει εκεί. Ανάμεσα στα δύο αυτά σημεία της πόλης μπορείς να πας και με ταξί. Στοιχίζουν λίγο και λειτουργούν χωρίς μετρητή ή άδεια: όποιος θέλει κάνει τον ταξιτζή. Γι αυτό ούτε καν ξέρουν πόσες χιλιάδες κυκλοφορούν! Πριν μπεις λες πού πηγαίνεις και ο ταξιτζής σου λέει πόσο στοιχίζει η κούρσα βάσει της απόστασης.

Εκτός από τα κτίρια της διοίκησης, στην παλιά πόλη υπάρχουν διάφορα άλλα οικοδομήματα αισθητικού ενδιαφέροντος. Εκεί είναι το Εθνικό Ωδείο της χώρας, ένα ενδιαφέρον πολυόροφο κτίριο της αρχής του περασμένου αιώνα, το οποίο μπορέσαμε να επισκεφτούμε γιατί ο Διευθυντής είναι συγγενής της γυναίκας μου. Υπάρχει αυστηρός έλεγχος εισόδου στα δημόσια κτίρια ή εταιρείες, λόγω των ληστειών. Ένα άλλο είναι το παλιό κτίριο της σημαντικότερης εφημερίδας της χώρας, της Ελ Κομέρθιο, που ένας από τους ιδιοκτήτες της είναι φιλόσοφος και σπουδαίος ελληνιστής. Επίσης, σ αυτό το μέρος της πόλης υπάρχει το Μουσείο Μαριάτεγκι, όπου το σπίτι του σημαντικού αυτού συγγραφέα έχει μετατραπεί σε μουσείο. Εκεί εκτίθεται η βιβλιοθήκη, τα προσωπικά του αντικείμενα, οι εκδόσεις των έργων του, κλπ.

Πολλά σπίτια γνωστών συγγραφέων έχουν μετατραπεί σε μουσεία, λειτουργούν με προσωπικό και επιχορηγούνται από το κράτος. Στο Μουσείο Μαριάτεγκι είναι διευθυντής ένας πολύ δραστήριος νέος, κοινωνιολόγος το επάγγελμα, ο Οσμάν Γκονθάλες Αλβαράδο, ο οποίος μας δέχτηκε πολύ εγκάρδια στο γραφείο του. Τυπώνουν κι ένα ενημερωτικό περιοδικό δραστηριοτήτων του Μουσείου.


Έργα υπό εκτέλεση και μια ελληνική νότα

 

Παντού υπάρχουν υπό εκτέλεση έργα. Πρόσφατα τέλειωσε η ανακαίνηση του αεροδρομίου της Λίμα, υπερσύγχρονο και καθαρό σε αντίθεση με το παλιό που απετελείτο από ένα δωμάτιο όλο κι όλο. Ανακαινίζεται επίσης η παραλιακή λεωφόρος από το Μιραφλόρες στο αεροδρόμιο, στο Καλλιάο, κι έχει τελειώσει κατά τα τρία τέταρτα. Κι εκεί, όπως και στον Χάντακα, στην απόκρημνη χωματένια ακτή έχει φυτευτεί πράσινο. Το ανακαινισμένο μέρος του δρόμου, πλάι στον Ειρηνικό, παρέχει μια πολύ ευχάριστη διαδρομή.

Το Καλλιάο, το επίνειο και λιμάνι της Λίμα, το θυμόμουν τόσο εγκαταλειμμένο, πριν από περίπου εικοσιπέντε χρόνια, που δεν σου έκανε καρδιά να μείνεις ούτε λεπτό εκεί. Το ίδιο και ο χώρος του λιμανιού, με τις απαρχαιωμένες εγκαταστάσεις του. Τον επισκέφθηκα χάρη στην ξενάγηση του τότε Διευθυντή του λιμανιού και αγαπητού φίλου, συγγενή της γυναίκας μου και πρώην αξιωματικού του Πολεμικού Ναυτικού του Περού, Μιγκέλ Φλόρες. Ο Μιγκέλ Φλόρες είναι ο συγγραφέας της Ναυτικής Ιστορίας του Περού. Και στο Καλλιάο γίνονται εκσυγχρονιστικά έργα πρωτοστατούντος του Νομάρχη.

Υπήρχε εκεί ένα παλιό εγκαταλειμμένο οχυρό, το τελευταίο που έφτιαξαν οι Ισπανοί κονκισταδόρες στο Νέο Κόσμο, στην αρχή του 18ου αιώνα, πριν επιστρέψουν νικημένοι στην Ευρώπη. Το ανακαίνισαν κι αυτό, και από Ρεάλ Φελίπε του έδωσαν το όνομα του παλιού Περουβιανού τενόρου Αλεχάνδρο Γκράνδα. Εκεί θα δίνει παραστάσεις η Όπερα της Λίμα, η οποία ίσαμε τώρα δεν είχε δικό της χώρο και χρησιμοποιούσε το Δημοτικό θέατρο της πόλης. Εκεί θα κάνει και το ντεμπούτο του στο ρόλο του Δούκα, στον Ριγκολέττο του Βέρντι, ο διάσημος Περουβιανός τενόρος Χουάν Διέγκο Φλόρες.

Τα εγκαίνια του θεάτρου-οχυρού έγιναν στις 14 Απριλίου με την όπερα του Βέρντι Αττίλας. Πρωταγωνίστρια ήταν η Ελληνίδα σοπράνο Δήμητρα Θεοδοσίου, η οποία μετεκλήθη από την Ευρώπη να ερμηνεύσει τον κύριο γυναικείο ρόλο. Μαζί της τραγούδησε ο Ρώσος βαθύφωνος Ίλμπα Αμπντραζάκωφ και ο Κορεάτης τενόρος Μιγιούνγκ Χουν. Η Ελληνίδα πρωταγωνίστρια πήρε πολύ επαινετικές κριτικές και το κοινό την αποθέωσε ύστερα από τα δύο κόντρα μι μπεμόλ που απαιτεί ο ρόλος της Ινταμπέλλα. Επίσης, για την δική μας Εθνική εορτή της 25η Μαρτίου, υπήρχε στην Ελ Κομέρθιο μια ολόκληρη σελίδα με φωτογραφίες από την εκδήλωση της Ελληνικής Πρεσβείας και την σχετική δεξίωση του Πρέσβη, κυρίου Ιωάννη Παπαδόπουλου. Η Ελλάδα είχε την τιμητική της!

Και με αυτήν τη μουσική νότα κλείνω το οδοιπορικό μου στη Λίμα, ευχόμενος να συναντήσω κι άλλες προόδους σε μελλοντικά μου ταξίδια, αφού με δένουν μαζί της συγγενικοί δεσμοί από τη γυναίκα μου αλλά και δεσμοί αγαπητών φίλων, καθώς και η μεταφραστική μου εργασία με τους συγγραφείς της χώρας.

Ρήγας Καππάτος