The Hellenic Society Prometheas

Τη γλώσσα μου έδωσαν Ελληνική

Το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου.

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου.                                                                         Οδυσσέας Ελύτης


May 2008

Prometheas Upcoming Events


·        Friday, May 2nd 2008 at 7:30 PM, At St. Katherine’s Greek Orthodox Church: A Greek Musical Evening with accomplished musicians Kostis Kritsotakis (Composer/pianist, music director of the Odyssey School of Wilmington, Delaware), Dimitris Marinos (Mandolin and bouzouki virtuoso with rich international career) and Katerina Rokkou (Soprano, performing a wide repertoire of Greek songs).  See attached flyer for more details.


Other Upcoming Events and announcements


From the Land of the Labyrinth: Minoan Crete, 3000-1100 B.C.

March 13 – September 13, 2008

The Alexander S. Onassis Public Benefit Foundation (USA), New York

In collaboration with the Hellenic Ministry of Culture Archaeological Museums of Crete

For more info see:




New & Upcoming Exhibitions









April 10, 2008 - June 10, 2008


Presented by the Greek Welfare Foundation for Social and Cultural Affairs


On view in 5 cases are banknotes and coins that vividly portray Greek culture, history, and mythology. These common objects of everyday exchange preserve rich stories about people, politics, and the powerful forces that shaped both ancient and modern Greece.

This exhibition is open to the public during regular building hours except when a special event has been scheduled for the space;

call 202-633-1000 to confirm.


1000 Jefferson Drive SW

Washington, DC
Metro Station: Smithsonian (Mall exit)
Hours: 8:30am to 5:30pm







'Thieves of Baghdad' book cover. Credit: Eric Fuentecilla, Bloomsbury Publishing.


One Marine's Passion for Ancient Civilizations and the Journey to Recover the World's Greatest Stolen Treasures


MONDAY, MAY 12 AT 7:00 P.M.


Embassy of Greece

2217 Massachusetts Avenue, NW

Washington, DC  20008

RSVP: or 202-939-1352


New York City homicide prosecutor, U.S. Marine Corps colonel, middleweight boxer, and author, Matthew Bogdanos was raised waiting tables in his family’s Greek restaurant in New York City.  He holds a classics degree from Bucknell University, a law degree and a master's degree in classics from Columbia University, and a master's degree in Strategic Studies from the Army War College.  Joining the District Attorney’s Office in 1988—where New York tabloids call him “pit bull" for his relentless prosecution of criminals—he was recalled to active duty after losing his apartment near the World Trade Center on September 11, 2001. 


He deployed first to Afghanistan, receiving a Bronze Star for his actions against al-Qaeda, and then to Iraq, where he led the investigation into the looting of Iraq’s National Museum in Baghdad, recovering almost 6000 stolen antiquities in eight countries.  Exposing the link between antiquities trafficking and terrorist financing, he has presented his findings in over 125 cities in 15 countries in venues ranging from universities and museums to Interpol and both houses of British Parliament. 


He continues the hunt for stolen antiquities and still boxes for the New York City Police Department’s Widows and Children’s Fund.  He is the recipient of the 2004 Public Service Award from the Hellenic Lawyers of America, the 2006 Distinguished Leadership Award from the Washington DC Historical Society, a 2007 Proclamation from the City of New York, and a 2005 National Humanities Medal from President George Bush for his work recovering Iraq’s treasures. 

All his royalties from his book, Thieves of Baghdad, go to the Iraq Museum.


Connie Mourtoupalas, Public Affairs Advisor, Office of the Ambassador

Embassy of Greece [Phone: 202-939-1352; ]



Smithsonian Resident Associate Program

Greece and the Greeks: The Power of Hellenic Heritage

This program complements the exhibition

“Classically Greek: Coins and Bank Notes 1822—2002”

Co-sponsored with the Greek Welfare Foundation for Social and Cultural Affairs

Monday, May 19, 6:45 p.m.

Why does Greece instantly evoke notions of classical antiquity?


In an illustrated presentation, art historian Fani-Maria Tsigakou of the Benaki Museum in Athens, explores the reasons through an overview of Greek images produced in Europe. She traces distinctions in the way Hellenism was appropriated by artists of different periods, focusing on the 19th century, with references to the Renaissance and Neoclassicism.

Tsigakou also notes that the notion of ancient Hellas has been instrumental in building the Greek national imagination and in shaping the new Greek state, the nation’s collective memory, and its idealized artistic products.

Tsigakou is a curator in the Department of Paintings, Prints, and Drawings at the Benaki Museum in Athens.

Tickets required. Free to Resident Members; Gen. Admission $10

S. Dillon Ripley Center, 1100 Jefferson Drive, SW, Metro: Smithsonian Mall Exit (Blue/Orange) Smithsonian Resident Associate Program 202-633-3030


Misc Articles


The following four articles appeared in Εθνικός Κήρυξ newspaper of New York reflecting the various meetings the Greek Minister of Education had in his visit to the US (Washington DC, Philadelphia and New York).  Prometheas participated in the meetings in Washington DC and sees the initiatives discussed as positive developments.  We have intensified our collaboration with similar organizations in New York (especially The Hellenic Link and SAE, see attached bulletins) and will report on initiatives we may take to support efforts to improve teaching of Greek language in the US and promotion of Greek culture.


Οι δυνατότητες της Ομογένειας

Η συνάντηση του Αρχιεπισκόπου Δημητρίου με τον υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων Ευριπίδη Στυλιανίδη, ο οποίος, ως γνωστόν, ανακοίνωσε την ιστορικής σημασίας απόφαση της Ελλάδας να ιδρύσει δυο σχολεία και ένα Νηπιαγωγείο στην Αμερική, καθώς επίσης και να συμβάλει στην επαναλειτουργία της Ακαδημίας του Αγίου Βασιλείου, ήταν μια από τις σημαντικότερες συναντήσεις που έγιναν εδώ και πολλά χρόνια περί τα ομογενειακά μας θέματα. Θα πρέπει, όμως, να είναι κανείς άσχετος με τη φρασεολογία που χρησιμοποιείται στη δημόσια ζωή για να μην αντιλήφθηκε από τις δηλώσεις τους ότι διαφώνησαν σε αρκετά σημεία κατά τη μακρά συνάντησή τους -πέρα των δύο ωρών- την περασμένη Παρασκευή στα γραφεία της Αρχιεπισκοπής. «Eμείς -δήλωσε ο κ. Στυλιανίδης-, είμαστε διαθέσιμοι να κάνουμε ό,τι μπορούμε, προκειμένου να στηρίξουμε αυτή την προσπάθεια διότι η Ελλάδα οφείλει πάρα πολλά και στην Εκκλησία της Αμερικής, αλλά και στους Ελληνες της Αμερικής, και δεν πρέπει να τους ξεχνά. Πρέπει να επενδύσει σε αυτούς και περιμένει και πολλά από αυτούς». Για να ακολουθήσει ξεκάθαρη η απάντηση του Σεβασμιοτάτου: «Είδαμε τα θέματα -είπε-, και τον ευχαριστώ ιδιαιτέρως, γιατί είδαμε και πάλι το ουσιαστικό ενδιαφέρον, είδαμε την ρεαλιστική προσέγγιση στα θέματα, για το τι μπορεί και τι δεν μπορεί να γίνει τόσο από πλευράς ελληνικής πολιτείας, όσο και από πλευράς δικής μας, διότι δεχόμεθα πάντοτε τα όρια τα οποία τίθενται από τα πράγματα, αλλά από την άλλη μεριά δεν πρόκειται να σταματήσουμε με κανένα τρόπο, στο μεγάλο έργο το οποίο κάνουμε και το οποίο αποβλέπει πάντοτε στη διατήρηση αυτού του μεγάλου πολυτιμότατου θησαυρού που έχουμε και λέγεται Ορθοδοξία και Παγκόσμιος Ελληνισμός». Ηταν αναμενόμενη η αντίδραση του Δημητρίου στα μεγαλόπνοα, ιστορικής σημασίας σχέδια της ελληνικής κυβέρνησης για τον Ελληνισμό των ΗΠΑ. Και κατέστη απόλυτα ξεκάθαρη με την ασφαλώς όχι τυχαία απουσία του τόσο από την υποδοχή του κ. Στυλιανίδη, στο σχολείο του Αγίου Δημητρίου στην Αστόρια, την πρώτη επίσκεψη Υπουργού Παιδείας και θρησκευμάτων της Ελλάδας, όσο και από τη δεξίωση προς τιμή του Υπουργού στο προξενείο. Κι ήταν αναμενόμενη για δυο βασικά λόγους: Πρώτον, γιατί ο Αρχιεπίσκοπος θα πρέπει να αισθάνεται -χωρίς λόγο- ότι απειλείται η εξουσία του στο ομογενειακό εκπαιδευτικό σύστημα. Και δεύτερον, γιατί φαίνεται να μη πιστεύει στις δυνατότητες του Ελληνισμού και στην ικανότητά του να παρακολουθήσει τις ριζοσπαστικές εξαγγελίες του Υπουργού Παιδείας. Αυτό σε απλή γλώσσα υπονοεί η δήλωση του Αρχιεπισκόπου «...διότι δεχόμεθα πάντοτε τα όρια, τα οποία τίθενται από τα πράγματα...». Κι όσον αφορά τα «όρια» υπάρχουν ασφαλώς τα αντικειμενικά όρια -όσο δύσκολο κι αν είναι να μετρηθούν σωστά αυτά- αλλά υπάρχουν και τα όρια που οριοθετούν οι δικές μας αδυναμίες, η δική μας περιορισμένη οπτική, δηλαδή η αδυναμία μας να δούμε μέσα από την ανοιξιάτικη ομίχλη, πιο μακριά. Εξαρτάται από την οπτική γωνία του κάθε ενός μας πώς αντιλαμβάνεται τα όρια. Κι ενώ ασφαλώς θα χρειαστεί προσεκτική ανάλυση και μελέτη αυτού του καταλυτικού για το μέλλον της Ομογένειας έργου, θα ήταν λάθος ιστορικής σημασίας αν αυτό κουτσουρευόταν ή ακόμα και ματαιωνόταν λόγω της αδυναμίας μας να αντιληφθούμε τη διαμορφωμένη δυναμική, καθώς και την αξιοποίηση των δυνατοτήτων που μας προσφέρονται. Και για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, παρόμοια λάθη -χωρίς όμως καμιά έξωθεν συνεργασία- έγιναν και στο παρελθόν. Ας μην επαναληφθούν λοιπόν.

Εθνικός Κήρυξ



Αλλαγή σελίδας στην Ομογένεια;

Πρόκειται για μια σημαντική εξαγγελία, τόσο σημαντική που μπορεί να χαρακτηριστεί ταυτόχρονα ως εθνικής σημασίας, αλλά και ως επαναστατική για την φρεσκάδα του πνεύματος και την αντίληψη που εισάγει στον κρίσιμο τομέα της Παιδείας στον ομογενειακό χώρο μας, για την προσεκτικά σχεδιασμένη επανεξέταση των δεδομένων, για το τάραγμα των λιμναζόντων υδάτων. Αναφερόμαστε φυσικά στην εξαγγελία-βόμβα του υπουργού Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Ευριπίδη Στυλιανίδη, μια από τις πιο τολμηρές, γενναίες, σύγχρονες στην αντίληψη και μακρόπνοες ως προς τα αποτελέσματα, εξαγγελίες που έγιναν ποτέ για θέματα που αφορούν τον Ελληνισμό των ΗΠΑ. Αναφερόμαστε, συγκεκριμένα, στην αποκάλυψη του κ. Στυλιανίδη στον «Ε.Κ.» ότι η κυβέρνηση αποφάσισε να ιδρύσει δυο Ημερήσια Σχολεία στις ΗΠΑ κι ένα Νηπιαγωγείο και να συμβάλλει στην επαναλειτουργία της Ακαδημίας του Αγίου Βασιλείου, το φυτώριο εκείνο των εκπαιδευτικών μας, το κλείσιμο του οποίου θεωρείται ως ένα σοβαρό λάθος. Είναι δε σημαντικό και ελπιδοφόρο ότι η παρούσα ηγεσία του υπουργείου Παιδείας είναι αποφασισμένη να αντιμετωπίσει την κατάσταση, να δώσει ριζοσπαστικές λύσεις, να δει τη διαμορφωμένη πραγματικότητα, να δει μπροστά και όχι πίσω, να αλλάξει σελίδα. Οπως είναι επίσης σημαντικό ότι ο Υπουργός Παιδείας, δεν υποτιμά την προσφορά των υπαρχόντων υπό την Αρχιεπισκοπή σχολείων, αλλά είναι αποφασισμένος να τα στηρίξει και εκείνα με τον καλύτερο τρόπο. Γιατί είναι σημαντική η προσφορά τους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί να γίνει και σημαντικότερη. Ο κ. Στυλιανίδης άγγιξε επίσης τα πιο σωστά σημεία, απευθυνόμενους διαμέσου του «Ε.Κ.», προς τους εκπαιδευτικούς μας, αυτούς που αποστέλλονται από την Ελλάδα και των ομογενών μας. Από τους πρώτους ζήτησε «να κάνουν το καθήκον τους με ζήλο και να τιμούν την τιμή που τους έκανε η Ελλάδα αποστέλλοντάς τους να διδάξουν στα σχολεία της Ομογένειας». Για τους δεύτερους είπε: «Παράλληλα θα ήθελα να ευχαριστήσω τους γηγενείς εκπαιδευτικούς και να τους διαβεβαιώσω ότι στο εξής θα έχουν δίπλα τους το υπουργείο Παιδείας, αποφασισμένο να στηρίξει το έργο τους». Ηταν καιρός να ειπωθούν οι λέξεις αυτές από έναν Υπουργό Παιδείας της γενέτειρας. Θα αναρωτηθεί ίσως ο αναγνώστης: Τι σημαίνουν όλα αυτά; H απάντηση είναι μία: Φαίνεται ότι επιτέλους η γενέτειρα συνειδητοποίησε το ρόλο του απόδημου Ελληνισμού. Συνειδητοποίησε ότι αποτελεί εθνική ανάγκη η επιβίωση και αναβάθμισή του. Συνειδητοποίησε ότι έχει και η ίδια ευθύνη -και δικαιώματα- και φέρεται αποφασισμένη να ασκήσει και τα δύο. Για να αποδειχτεί ακόμα μια φορά ότι σε τελική ανάλυση είναι θέμα ανθρώπων, ηγετών, που διαθέτουν τη φαντασία, το ενδιαφέρον, την αίσθηση του καθήκοντος για να βρεθούν λύσεις σε διάφορα προβλήματα. Εντύπωση προκάλεσε η αποκάλυψη του κ. Στυλιανίδη ότι το ελληνικό δημόσιο δαπανά 12 εκατ. δολάρια ετησίως στην ομογενειακή παιδεία. Πρόκειται για ένα μεγάλο κονδύλι, τόσο μεγάλο που μας εκπλήσσει. Καλό θα ήταν να δινόταν ένας γενικός απολογισμός ώστε να γνώριζε και η Ομογένεια τη συμβολή της μητέρας πατρίδας. Tέλος, είμαστε βέβαιοι ότι πολλοί αναγνώστες μας διαβάζοντας αυτές τις ελπιδοφόρες και ενθουσιώδεις γραμμές θα σκεφτούν «να το δούμε πρώτα και μετά να το πιστέψουμε». Δεν τους αδικούμε. Η Ομογένεια έχει χορτάσει από τα μεγάλα λόγια των πολιτικών για δεκαετίες τώρα και έχει γευτεί πολλές απογοητεύσεις στο παρελθόν. Γνώμη μας όμως είναι ότι τούτη τη φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά. Πιστεύουμε ότι τόσο ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, όσο και ο κ. Στυλιανίδης, είναι αποφασισμένοι να προχωρήσουν, ότι έχουν μετρήσει τα κουκιά καλά, ότι έχουν μελετήσει προσεκτικά τα πράγματα και μετά πήραν τις αποφάσεις που εξαγγέλλουν και ότι σύντομα θα έχουμε και συνέχεια. Αν πάλι για οποιοδήποτε λόγο και οπωσδήποτε, παρά τη θέλησή τους, δεν μπορέσουν να υλοποιήσουν την απόφασή τους, η εξαγγελία αυτή θα αποτελεί το μέτρο με το οποίο θα κρίνονται οι επόμενοι πρωθυπουργοί και υπουργοί Παιδείας. Αλλά και οι Αρχιεπίσκοποί μας.


Source: Εθνικός Κήρυξ | 92 Χρόνια στην Υπηρεσία του Ελληνισμού!

Μακρά συνάντηση Στυλιανίδη-Δημητρίου

By Του Σταύρου Μαρμαρινού

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Συγκρατημένες σε τόνο και περιεχόμενο δηλώσεις, χωρίς καμία αναφορά σε συγκεκριμένες αποφάσεις, έκαναν ο υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Ευριπίδης Στυλιανίδης και ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Δημήτριος, αμέσως μετά τη μακρά συνομιλία που είχαν μαζί με τους συνεργάτες τους χθες το πρωί στο κτίριο της Αρχιεπισκοπής. «Συζητήσαμε όλα τα θέματα της εκπαιδευτικής πολιτικής», είπε ο κ. Στυλιανίδης. Και πρόσθεσε: «Εμείς, προσδιορίσαμε με σαφήνεια τις δυνατότητες και το ενδιαφέρον που έχει η ελληνική πολιτεία να στηρίξει την προσπάθεια του Αρχιεπισκόπου». Ο Ελληνας Υπουργός Παιδείας τόνισε ότι κατά τις συνομιλίες «συνεννοηθήκαμε η συνεργασία μας να συστηματοποιηθεί και να συνεχιστεί στο μέλλον, ώστε τα αποτελέσματά της να δικαιώσουν την προσπάθεια που έχουμε ξεκινήσει». Πάντως, ο κ. Στυλιανίδης έκανε λόγο για εξαιρετική συνάντηση συνεργασίας και ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι ευχαρίστησε τον Αρχιεπίσκοπο για το έργο του και τον αγώνα του για τα εθνικά ζητήματα. «Εμείς, είμαστε διαθέσιμοι να κάνουμε ό,τι μπορούμε, προκειμένου να στηρίξουμε αυτή την προσπάθεια, γιατί η Ελλάδα οφείλει πάρα πολλά και στην Εκκλησία της Αμερικής, αλλά και στους Ελληνες της Αμερικής και δεν πρέπει να τους ξεχνά. Πρέπει να επενδύσει σ' αυτούς και περιμένει και πολλά απ' αυτούς», επεσήμανε ο Υπουργός. Από την πλευρά του, ο Αρχιεπίσκοπος έκανε λόγο για πάρα πολύ ωραία συνεργασία, ενώ δεν υπήρχαν αδιαφάνειες και υποκρυπτόμενα πράγματα. Ο κ. Δημήτριος συμπλήρωσε ότι «είδαμε τη ρεαλιστική προσέγγιση στα θέματα, για το τι μπορεί και τι δεν μπορεί να γίνει, τόσο από πλευράς ελληνικής πολιτείας, όσο και από πλευράς δικής μας, διότι δεχόμεθα πάντοτε τα όρια τα οποία τίθενται από τα πράγματα, αλλά από την άλλη μεριά, δεν πρόκειται να σταματήσουμε με κανένα τρόπο το μεγάλο έργο το οποίο κάνουμε και το οποίο αποβλέπει πάντοτε στη διατήρηση αυτού του μεγάλου πολυτιμότατου θησαυρού που έχουμε και λέγεται Ορθοδοξία και Παγκόσμιος Ελληνισμός». Καταλήγοντας, ο Αρχιεπίσκοπος μίλησε για «πολύ αισιόδοξες προοπτικές, διότι υπάρχουν πολύ μεγάλες δυνατότητες».

Source: Εθνικός Κήρυξ | 92 Χρόνια στην Υπηρεσία του Ελληνισμού!


Ομιλία Στυλιανίδη για την Παιδεία των ομογενών

By Του Σταύρου Μαρμαρινού

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Μεγάλες επενδύσεις είναι αποφασισμένη να κάνει η ελληνική κυβέρνηση για την επιμόρφωση όχι μόνο των εκπαιδευτικών της γενέτειρας, αλλά και των αποσπασμένων στο εξωτερικό, καθώς και των ομογενών, ενώ εάν ψηφιστεί το νομοσχέδιο για τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια θα αξιοποιηθεί το ομογενειακό εκπαιδευτικό δυναμικό, τόνισε, μεταξύ άλλων, ο υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, Ευριπίδης Στυλιανίδης, μιλώντας προς την Ομογένεια το βράδυ της Παρασκευής στο Σταθάκειο. Προηγουμένως, ο κ. Στυλιανίδης είχε συνάντηση με τους ομογενείς και τους αποσπασμένους από την Ελλάδα εκπαιδευτικούς, με τους οποίους συζήτησε τα θέματά τους, και χωριστά με συμπατριώτες του από το Σύλλογο Θρακιωτών «Ορφεύς». Ο κ. Στυλιανίδης χαρακτήρισε την επένδυση στην Παιδεία και στον πολιτισμό, ως την πιο σοβαρή απ' όλες που γίνονται. «Εχουμε αποφασίσει να επενδύσουμε πάρα πολλά χρήματα στην επιμόρφωση των δασκάλων και καθηγητών, ώστε να μπαίνουν προετοιμασμένοι στην τάξη και αυτό δεν αφορά τους ευρισκόμενους μόνο στην Ελλάδα, αλλά και εδώ, είτε είναι αποσπασμένοι από την Ελλάδα, είτε είναι ντόπιοι», υπογράμμισε. Εκανε, επίσης, αναφορά στην συζήτηση στη Βουλή για την αναθεώρηση του Αρθρου 16 του Συντάγματος που θα δώσει τη δυνατότητα στην Ελλάδα, εφόσον ψηφιστεί, να δημιουργηθούν και μη κρατικά Πανεπιστήμια. «Θεωρούμε ότι μέσα από αυτή τη μεταβολή θα μπορέσει η Ελλάδα να ανοίξει επιτέλους τις πόρτες της για την αξιοποίηση του ομογενειακού επιστημονικού δυναμικού», είπε. Πρόσθεσε ακόμα, ότι κατά τις επαφές που είχε ο ίδιος και οι συνεργάτες του αυτές τις ημέρες με τους διάφορους ομογενειακούς φορείς στην Αμερική, ζήτησε να συμπληρωθεί η καταγραφή που γίνεται, των ελληνικής καταγωγής καθηγητών στα Πανεπιστήμια των ΗΠΑ, οι οποίοι υπολογίζεται ότι είναι άνω των 3.000. Ο κ. Στυλιανίδης εξέφρασε την υπερηφάνεια και τη θλίψη του, γιατί μετά από πολλές δεκαετίες επισκέφθηκε την Ομογένεια ένας Υπουργός Παιδείας της γενέτειρας και τόνισε, ότι η παρουσία του ίδιου και των συνεργατών του στην Αμερική είναι ουσιαστικής αξίας. «Δεν ήλθαμε απλά για να κάνουμε μια περιοδεία», είπε, «αλλά ήλθαμε σύσσωμο το πολιτικό και διοικητικό επιτελείο του υπουργείου Παιδείας, πρώτα απ' όλα για να συζητήσουμε προβλήματα που σας απασχολούν, δεύτερο για να δώσουμε λύσεις, όπου αυτό περνάει από το χέρι μας και τρίτον, για να διαμορφώσουμε μαζί μια ολοκληρωμένη πολιτική, για το τι πρέπει να γίνει στο χώρο της εκπαίδευσης της Ομογένειας». Ο κ. Στυλιανίδης άρχισε την ομιλία του με γενικές επισημάνσεις τού τι είναι η Ελλάδα σήμερα, ποιος είναι ο ρόλος της και πόσο διαφορετική είναι από τη γενέτειρα που άφησαν οι ομογενείς όταν έφυγαν πριν χρόνια. «Ηλθα εδώ με τους συνεργάτες μου για να σας μιλήσω για μια νέα πολιτική, μια πολιτική μιας σύγχρονης νέας αυτοπεποίθησης η οποία πηγάζει όχι από τη θεωρία, αλλά από την πράξη», επεσήμανε. Και συνέχισε: «Πηγάζει από τις εφαρμοσμένες πολιτικές, που δυνάμωσαν το ρόλο της χώρας μας και που την έκαναν πραγματικά να συμμετέχει στις μια από τις 30 ισχυρότερες οικονομίες του κόσμου. Η χώρα αυτή που κάποτε έδιωχνε τα παιδιά της για να μπορέσουν να βρουν μια καλύτερη μοίρα, τώρα είναι μια χώρα που δέχεται μετανάστες». Υπογράμμισε επίσης, ότι η ασφαλιστική μεταρρύθμιση που έλαβε χώρα τις τελευταίες εβδομάδες, είχε στόχο την κοινωνική δικαιοσύνη και την εξασφάλιση ίσων ευκαιριών στα παιδιά της νεότερης γενιάς. Για τη συνάντηση με τους εκπαιδευτικούς, ο κ. Στυλιανίδης δήλωσε ότι συζητήθηκαν διεξοδικά όλα τα ζητήματα και ότι οι εκπαιδευτικοί παρουσίασαν τις θέσεις τους και έδωσαν υπομνήματα με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στον κάθε τύπο σχολείου που λειτουργεί στις ΗΠΑ και εδώ στη Νέα Υόρκη. «Σε κάποια ζητήματα είχαμε την ετοιμότητα να τους δώσουμε αμέσως απαντήσεις, ενώ σε κάποια άλλα επιφυλαχτήκαμε να τα επεξεργαστούμε για να τους απαντήσουμε το επόμενο διάστημα», σημείωσε ο κ. Στυλιανίδης. Και πρόσθεσε: «Τους εξήγησα ότι αυτή η συνάντησή μας είναι μόνο η αρχή μιας συνεργασίας που ξεκινά. Θεωρώ ότι έχουμε πολύ δρόμο ακόμα να βαδίσουμε μπροστά μας. Οταν από τους 250.000 Ελληνόπαιδες που ζουν εδώ, ομογενείς, έχουμε καταφέρει μέχρι τώρα να απορροφήσουμε μόνο 20.000 μέσα στις εκπαιδευτικές μας δομές, αντιλαμβάνεστε ότι όλοι μαζί ενωμένοι να λειτουργούμε, συνεχώς, έχουμε πάλι πολύ έργο να κάνουμε. Εγώ αναγνωρίζω και τιμώ όλους αυτούς που έχουν εργαστεί προς αυτή την κατεύθυνση, με πρώτη, βεβαίως, την Εκκλησία, που έχει σηκώσει το μεγαλύτερο βάρος, την παροικία και το ΣΑΕ που έχει κάνει πολύ έντονες προσπάθειες το τελευταίο διάστημα, αλλά, βεβαίως, και τα σχολεία 'τσάρτερ', τα οποία είναι ένας νέος θεσμός που δοκιμάστηκε και ο οποίος καταγράφει τα πρώτα του θετικά αποτελέσματα, τα βήματα που κάνει, κυρίως όχι όσον αφορά την ελληνομάθεια των ομογενών, αλλά όσον αφορά τη διάδοση της ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού, προς τους Αμερικανούς, άλλων εθνοτικών ομάδων. Θεωρώ ότι θα πρέπει να στηρίξει ακόμα περισσότερο η ελληνική πολιτεία τις προσπάθειες που γίνονται και θα το πράξει. Απλά, αυτό θα πρέπει να γίνει μεθοδικά, με σοβαρότητα, στοχευμένα, για να μπορέσουμε γρήγορα να έχουμε πολύ θετικά αποτελέσματα». Σε ερώτηση του «Εθνικού Κήρυκα», εάν κατά τις συνομιλίες έγινε αναφορά στη λειτουργία της Ακαδημίας του Αγίου Βασιλείου, ο κ. Στυλιανίδης απάντησε ότι το θέμα συζητήθηκε και με τους εκπαιδευτικούς και το πρωί της Παρασκευής με τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής κ. Δημήτριο. «Είπαμε -σημείωσε ο Υπουργός-, ότι θα μπορούσε η αναβίωση αυτού του θεσμού, να συνδεθεί με σύγχρονα προγράμματα επιμόρφωσης εκπαιδευτικών και αποσπασμένων και ντόπιων και έτσι να συμπληρώσει την προσπάθεια που γίνεται για την αναβάθμιση της ποιότητος των παρεχόμενων εκπαιδευτικών υπηρεσιών. Βεβαίως, το κενό της επιμόρφωσης θα καλυφθεί και με άλλους τρόπους, ως τη στιγμή που πραγματικά θα μπορέσουμε να λειτουργήσουμε». Οσον αφορά ζητήματα των αποσπασμένων από την Ελλάδα εκπαιδευτικών, ο κ. Στυλιανίδης είπε ότι συζητήθηκε το θέμα της παράτασης της βίζας από τις αμερικανικές αρχές. Ο Υπουργός είχε συζητήσει, μεταξύ άλλων, το θέμα αυτό την περασμένη εβδομάδα στην Ουάσιγκτον με την αναπληρώτρια υπουργό για θέματα εκπαίδευσης και πολιτισμού του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Γκολ Αμερι, και τον υφυπουργό Παιδείας των ΗΠΑ, Ρέιμοντ Σάιμον. Σε δεύτερη ερώτηση του «Ε.Κ.», ο Υπουργός Παιδείας απάντησε πως «όσον αφορά τα θέματα των γηγενών εκπαιδευτικών, υπάρχει μιας μορφής αναλογική συνταξιοδότηση, η οποία δεν διαταράσσεται, αλλά θα συνεχιστεί». Πρόσθεσε δε, ότι «θα συνεχίσουμε με κάποιο τρόπο να βοηθούμε αυτούς τους ανθρώπους, αλλά αντιλαμβάνεστε, ότι πάντοτε λειτουργούμε υπό τον περιορισμό της ελληνικής νομοθεσίας και του γεγονότος ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι απ' ευθείας υπάλληλοι τους ελληνικού δημοσίου, αλλά είναι ιδιωτικοί υπάλληλοι εδώ, που απλά στηρίζονται όσο μπορούμε από το ελληνικό δημόσιο». Ο κ. Στυλιανίδης τόνισε σχετικά, ότι «στο πλαίσιο αυτού του θεσμικού πλαισίου, θα κοιτάξουμε να κάνουμε ό,τι καλύτερο γίνεται, για να τους βοηθήσουμε». Στον Ελληνα Υπουργό Παιδείας έδωσαν υπομνήματα οι εκπαιδευτικοί με τους οποίους συναντήθηκε. «Θα επεξεργαστούμε όλα τα ζητήματα για τα οποία δεν ήμασταν μέχρι τώρα ενημερωμένοι και θα κοιτάξουμε να κάνουμε ό,τι είναι καλύτερο δυνατόν να γίνει, για να μπορέσουμε να βοηθήσουμε την προσπάθεια», υποστήριξε. Κατά τη συνάντηση με τον κ. Στυλιανίδη, ο Σύλλογος Ελλήνων Εκπαιδευτικών «Προμηθεύς» Νέας Υόρκης υπέβαλε υπόμνημα με διάφορα αιτήματα. Μεταξύ άλλων, αναφέρεται ότι πρέπει να γίνει κατάλογος προσοντούχων εκπαιδευτικών οι οποίοι υπηρετούν στα ομογενειακά σχολεία, οι εν ενεργεία ομογενείς εκπαιδευτικοί να καταβάλλουν εισφορές στα ταμεία της Ελλάδος για ασφάλιση και ασφαλιστικά δικαιώματα, να δοθεί επιμίσθιο στους εκπαιδευτικούς των κοινοτικών σχολείων, να παραμείνουν οι ισχύουσες διατάξεις για συνταξιοδότηση, δηλαδή 25 χρόνια με 18 ώρες εβδομαδιαίως, να καθορίζεται η διδακτική ώρα στα απογευματινά σχολεία, όπως και σε εκείνα της Ελλάδος, δηλαδή 40 λεπτών, να γίνει συμψηφισμός των ωρών εργασίας των απογευματινών και σχολείων που λειτουργούν το Σάββατο, να υπάρξει κλασματική σύνταξη σε όσους δεν συμπληρώνουν τα πιο πάνω, να δημιουργηθεί επιτροπή αποτελούμενη από εκπροσώπους θεσμικών φορέων, οι οποίοι θα βεβαιώνουν την υπηρεσία των εκπαιδευτικών, να αναγνωριστούν σπουδές και σεμινάρια, προκειμένου να γίνονται μισθολογικές προσαυξήσεις σε όσους συνεχίζουν σπουδές ή βελτιώνουν τις γνώσεις τους με εκπαιδευτικά σεμινάρια, να υπάρχει μακροπρόθεσμος σχεδιασμός για τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας, κυρίως στα νήπια, καθώς και του πολιτισμού και να γραφούν, εκτός από τα γλωσσικά, και βιβλία ιστορίας και γεωγραφίας με τη χρησιμοποίηση ομογενών εκπαιδευτικών. Στο μνημόνιο περιέχεται επίσης η αναφορά με την οποία διαφώνησαν ορισμένοι εκπαιδευτικοί, ότι το μέλλον της Ελληνικής Παιδείας στην Αμερική εξαρτάται κατά κύριο λόγο από τα κοινοτικά/εκκλησιαστικά σχολεία, που είναι οργανωμένα και συγκεντρώνουν τον μεγαλύτερο αριθμό μαθητών.

Εθνικός Κήρυξ

Why Easter is Greek to Me:    Xristos Anesti!
    by Rita Wilson
    Once every few years, Greek Easter falls the same week as 'American Easter,' as it was called  when I was growing up.
    In order for 'Greek Easter' to be celebrated the same week as 'American Easter,' Passover has to have been celebrated already. We Greeks don't do Easter until after Passover, because how can you have Easter BEFORE Passover. Jesus went to Jerusalem to celebrate Passover, after all. Unless it is one of  the years when the two holidays align. Like last year.
    Here are some of the things that non-Greeks may not know about Greek Easter: We don't do bunnies. We don't do chocolate. We don't do pastels.
    We do lamb, sweet cookies, and deep red. The lamb is roasted and not chocolate, the sweet cookies are called Koulourakia and are twisted like a braid, and our Easter eggs are dyed one color only: blood red. There is no Easter Egg hunt. There is a game in which you crack your red egg against someone else's red egg hoping to have the strongest egg, which would indicate you getting a lot of good luck.
    Holy Week, for a Greek Orthodox, means you clear your calendar, you don't make plans for that week at all because you will be in church every day, and you fast. Last year, in addition to not eating red meat and dairy before communion, my family also gave up sodas for the 40-day Lenten period.
    During one particularly stressful moment, there were many phone calls amongst our kids as to whether or not a canned drink called TING, made with grapefruit juice and carbonated water was, in fact, a soda and not a juice, which our then 10-year-old decided it was, so we had a Ting-less Lent.
    No matter where I find my self in the world I never miss Easter, or as we call it, Pascha. I have celebrated in Paris , London , New York City, Los Angeles , and in Salinas , California at a small humble church that was pure and simple.
    When we were kids, our parents would take us, and now as parents ourselves we take our children to many of the Holy Week services including the Good Friday service where you mourn the death of Jesus by walking up to the Epitaphio, which reperesents the dead body of Christ, make your cross, kiss the Epitaphio, and marvel at how it was decorated with a thousand glorious flowers, rose petals and smells like incense.
    Some very pious people will crawl under the Epitaphio. I have always been so moved to see this. There is no self- consciousness in this utter act of faith. There is no embarrassment to show symbolic sorrow at the death of our Saviour.
    At a certain point in the Good Friday service, the Epitaphio is carried outside by the deacons of the church, as if they are pall bearers, followed by worshippers carrying lit candles protected from dripping on your clothes and on others by having a red plastic cup that sits below the flame to catch the wax    drippings. Every Greek person knows all too well the smell of burning hair.
    One time, in London , I smelled something and turned to look at where the smell might be coming from, only to be horrified that it was coming form me and my head was on fire. But I digress.
    It is somber and quiet as we follow the Epitaphio, in candlelight, from the altar to the outdoors, in order for it to circle the church before it returns back to the altar. We sing beautiful lamentations that make your heart break with their pure expression of sadness and hope.
    One of my favorite services during Easter is Holy Unction. This happens on the Wednesday of Holy Week. Holy Unction is a sacrament. It is for healing of our ills, physical and spiritual. It is preparing us for confession and communion. This sacrament has always been so humbling to me.
    When you approach the priest for Holy Unction, you bow your head and as he says a prayer and asks you your Christian name, he takes a swab of blessed oil and makes the sign of the cross on your forehead, cheeks, chin, backs of your hands and palms. It is a powerful reminder of how, with faith, we can be healed in many ways.
    The holy oil is then carefully dabbed with cotton balls provided by the church so you don't leave there looking as if you're ready to fry chicken with your face, and    before you exit the church, you leave your cotton balls in a basket being held by altar boys, so as not to dispose of the holy oil in a less than holy place. The church burns the used cotton balls.
    There have been times when I have left church with my cotton ball and have panicked when I am driving away. At home I take care of it. Imagine a grown woman burning cotton balls in her sink. But that is what I do.
    Midnight Mass on Saturday night, going into Sunday morning is the Anastasi service. We will arrive at church at around 11 p.m., when it starts, and listen to the chanter as he chants in preparation for the service. My kids, dressed in their suits and having been awakened from a deep sleep to come to church,    groggily sit and wait holding their candles with red cup wax catchers.
    As the service progresses, the moment we have all been waiting for approaches. All the lights in the church are turned off. It is pitch black It is dead quiet. The priest takes one candle and lights his one candle from the one    remaining lit altar candle, which represents the light of Christ's love ( I    believe).
    From this one candle, the priest approaches the congregation and using his one candle he shares his light with a few people in the front pews. They in turn share    their light with the people next to them and behind them. In quiet solemnity, we wait until the entire church is lit with only the light of candles, the light that has been created by one small flame has now created a room of shared light.
    And at a moment that can only be described as glorious, the priest cries out, 'Xristos Anesti!' 'Christ is Risen!' We respond with 'Alithos Anesti!' 'Truly, He is Risen!' We sing our glorious Xristos Anesti song with the choir. That moment, which happens about an hour, to an hour and half into the service and seems as if the service is over, actually marks the beginning of the service. The service then continues for another hour and a half.
    When I was a kid, after the service was over, we would go to the Anastasi Dinner that the church would throw in the church hall, where we would break our fast, drink Cokes at 2:30 in the morning, dance to a raucous Greek band and not go home until our stomachs were full of lamb, eggs, Koulouraki, and we saw the sun rise. Or was it the Son rise?
    But usually now, after Midnight Mass, we drive home with our still-lit candles. I always love seeing the looks on peoples faces as they pull up to our car seeing a family with lit candles calmly moving at 65 m.p.h. down the highway. When we get home, we crack eggs, eat cookies, drink hot chocolate (so not Greek)    and I burn a cross into our doorways with the carbon from the candle smoke to bless our house for the year.
    There have been many times when painters touching up the house have wondered why there was this strange black cross burned into our doorways. The next day is usually followed by a late sleep in, then getting up and doing the same thing you    just did but in the daytime at the Easter Picnic, usually held at a local park.
    I have to say, the Greeks know how to do Easter. Make no mistake. This is the most important holiday in our church. It is a beautiful week. I haven't even begun to    touch on what the week is really like. This is a sampling of a sampling of what it is like. It is so much more deep, so much richer than I have written here.
    But one thing is clear. It is a powerful, beautiful, mysterious, humbling, healing and moving week. It is filled with tradition and ritual. It is about renewal and faith. And even though it is still too early to say, Xristos Anesti! Alithos Anesti!
    Actress Rita Wilson, whose mother and father both were born in Greece , is widely credited with landing Nia Vardalos a movie deal for 'My Big Fat Greek Wedding.' Wilson and her actor husband Tom Hanks had their own 'Big Fat Greek Wedding' in 1988. They have two children.
    Posted by Rita    Wilson on April 8, 2008 12:57 PM         

An Orthodox Easter
Expressive extravagance, dramaturgical splendor.

WSJ Friday, April 9, 2004 12:01 a.m. EDT

This is one of those rare years when Christians of the Eastern and Western communions will celebrate Easter on the same Sunday. For those of us who--in quixotic moments--blow upon the gray embers of our hopes for a reunited Church, this is always an especially happy occasion. We may not all be entering into the mysteries of Christ's death and resurrection as one, but at least this year we are doing it at the same time.

After all, one of those tiresome platitudes that hovers over the division between the ancient churches is that, whereas Eastern Orthodox tradition principally emphasizes the resurrection of Christ, Catholic (and Protestant) tradition principally emphasizes his death. The one, it is said, proclaims more a "theology of glory"; the other, more a "theology of the cross."

There may be some truth in this, but not much. The more deeply one ventures into either tradition, the more one grasps the inseparability in both of Christ's passion and glorification, his sacrifice and his victory. And it is in just these rare years when our two Paschal calendars coincide--when we mourn and rejoice together--that this commonality seems especially evident.

One genuinely pronounced difference between East and West does, however, become obvious at these times: that of liturgical sensibility. Nor is this insignificant. How we worship very much determines how we "see" the suffering or risen Christ in our devotions.

To those unfamiliar with Orthodox worship, it is difficult to convey a proper sense of its sheer expressive extravagance--its dramaturgical splendor, its combination of the mystical and the spectacular, its profusion of symbols, poetry and large forceful gestures. The churches are lavishly adorned with icons, the entire liturgy is sung, the services are long and intricate, and everything (if well executed) is utterly absorbing.

And during Holy Week (or Passion Week, as it is called in the East), all this liturgical exorbitance reaches its climax. As the week progresses, worship becomes all but continuous, morning and evening, culminating in three magnificent services in which is concentrated all the dramatic genius of Byzantine liturgy.

On Friday night, the service of Lamentation is celebrated. An image of the dead Christ is laid in his funeral bier (ornately carved, copiously decorated with flowers), and shatteringly powerful hymns of mourning are sung over him. The bier is then borne in procession around the outside of the church; briefly, the church doors become the gates of Hades, upon which the priest beats with the book of the Gospels to announce the arrival of the Lord of Glory, who comes to plunder death of its captives.

The eucharistic liturgy on Saturday morning is an unapologetic exercise in triumphalism. Its governing theme is Christ's conquest of death, sin and the devil, and his harrowing of hell. At one point, in fact, the priest passes through the congregation flinging bay leaves to every side as a symbol of Christ's victory.

And this same triumphalism pervades the Easter Vigil that begins that same night and continues on well into the early hours of Easter morning. At the moment of highest drama, at midnight, all the lights in the church are extinguished, and the faithful wait in total darkness. The priest then bears a lighted candle in through the central door of the great icon screen behind which the altar is hidden, as a symbol of the risen Christ departing from his tomb, and summons the congregation to light the candles they have brought with them from this flame.

Thereafter, the liturgy is all light and joy, punctuated by frequent repetitions of the great Paschal hymn--"Christ is risen from the dead, trampling down death by death, and to those in the tombs restoring life!" And (incredibly enough) a feast follows.

As I have said, one must experience such worship to understand its profundity. I can say only that, in my two decades of being Orthodox, the power of these services has not diminished in the least; and every year, at one point or another, I become entirely lost in the glory of the Gospel being announced and portrayed before my eyes.

And as, again, this is one of those years when one can almost deceive oneself that the churches are united, I might finish by recommending an Eastern custom to all Christians, of every communion. For 40 days following Easter, the Orthodox greet one another with the words "Christ is risen!" To which the correct response is "He is risen indeed!"

Mr. Hart, an Eastern Orthodox theologian, is the author of "The Beauty of the Infinite" (Eerdmans).

New Records

·        12+1 Songs by Manos Hadjidakis, Singer-songwriter Arleta  (Lyra)

·        Απο αλλα περιβολια Παντελης Θαλασσινος

Web sites:


Digital collections of Greek history and civilization of the National Hellenic Research Foundation (NHRF)

are now available on the webpage:

New Books



December 2, 2007

Holiday Books

The Greeks


The 21 archaeologists who have contributed essays to GREAT MOMENTS IN GREEK ARCHAEOLOGY (J. Paul Getty Museum, $75) would have us know that their calling is much more than the unearthing of beautiful objects for the delight of public display. But the photographers and designers who have assembled this opulent large-format volume — to say nothing of the artistic genius of the ancient Greeks themselves — threaten to undermine this crucial scientific point at nearly every turn. For a generous share of the hundreds of color photographs that overflow its pages exhibit uncontested masterpieces of Greek art in all their glory. Some, just to scratch the lustrous surface, are as familiar as the bronze charioteer from Delphi or the Victory of Samothrace, which now stands atop the Daru staircase in the Louvre. Other objects amid the profusion of wall paintings, sculptures, vases, mosaics, furniture and metalworks on display here are less instantly recognizable but scarcely less breathtaking. These ancient treasures, together with historic photographs of the major excavations, aerial panoramas of splendid sites, old watercolors and lithographs, and 19th-century architectural renderings, are enough to leave a deep impression on anyone with a drop of philhellenic blood.

“Great Moments,” however, does not purport to be a primer on the art it so gracefully showcases, or even, primarily, a comprehensive history of Greek archaeology. Instead, it gives prominent archaeologists an opportunity to tell their own stories of discovery to a general audience, in their own way. The result is an invigorating and congenial tour through the mainland and the islands. Most of the major sites are covered — Athens, Delos, Delphi, Olympia, Knossos and Mycenae — with bracing excursions to places like Poliochni on Lemnos, considered to be the first urban center in Europe, and Salamis in Cyprus, site of tomb sacrifices of horses and humans, seemingly inspired by scenes recorded in the 23rd book of Homer’s “Iliad.” A section on marine archaeology offers hope of finding many more lost treasures. All these accounts are presented with many a human touch and everywhere a transparent love for Greece — the homeland of most of the essayists and where the original version of this volume was published. (David Hardy provides the English translation.)

Fani Mallouchou-Tufano’s description of the transformation of the Athenian Acropolis from a fortress into a public monument shows how crucial archaeology has been to the self-conception of the modern Greek state from the very beginning. Almost as soon as the last bedraggled Turkish garrison trooped off the rocky hill in the aftermath of the Greek War of Independence, work began to scour the Acropolis of centuries of accretions that included a hulking Frankish tower, a mosque built into the cella of the Parthenon and, according to a contemporary description, “cannon balls, parts of shells, human skulls and bones, many of which were gathered together, mainly near the slender Caryatids of the Erechtheion.” A mere two years later, in 1835, the first admission tickets were being sold to the public, one of which, printed in both Greek and French, is shown in the book.

The high classical Parthenon sculptures taken out of Greece by Lord Elgin and now in the British Museum are intentionally omitted, as examples of plunder rather than archaeology. But the second-century B.C. Aphrodite of Melos, better known as the Venus de Milo, isn’t similarly shunned, though she may well have been secured under comparable circumstances, with crucial help from a French warship. (A charming period sketch shows the goddess keeping amiable company with a pig in the stable where she was stored for a time before being removed to a new home in the Louvre.)

As much as we might deplore Elgin and his ilk, Greek archaeology in fact owes much to history’s despoilers and plunderers, and this is a paradoxical subtext of “Great Moments.” After the Persians ravaged Athens in 480-79 B.C., the Athenians used the smashed statuary as construction fill, buried it or built it into walls and fortifications, so preserving much early work for the museums of Greece and the rest of the world. Later, the Romans’ enduring lust for Greek art inadvertently saved a good portion of the few bronze statues that survive, whether they were buried for safekeeping by their Greek owners or deposited, via shipwreck, on the floor of the Mediterranean to be caught in the nets of modern fishermen.

Without the show-stealing Parthenon marbles, works from other eras shine all the more, like the fine archaic funerary statues, a youth (kouros) and a maiden (kore), buried together in a country cemetery in Attica, perhaps as a precaution ahead of the Persian invasion, and found on an excavator’s hunch only in 1972. “Grave of Phrasikleia,” an inscription with the girl reads: “I shall ever be called maiden, the gods allotting me this title in place of marriage.” Today Phrasikleia and the handsome kouros that locals called “her brother” stand united still in the National Archaeological Museum in Athens, their characteristic archaic smiles no less beguiling than the Mona Lisa’s.


Copyright 2007 The New York Times Company